Corona,  Corona-diaries,  Leiden,  Wijn,  Winkels

Een drankje in de zon

Vanmiddag hadden Michel en ik een missie: we wilden een feestelijk cadeau sturen naar iemand die begin volgende week iets te vieren heeft (ik denk niet dat die persoon mijn blog leest, maar ik zou het jammer vinden om ons te spoileren, dus ik hou het bewust vaag), dus we gingen tijdens ons reguliere boodschappenloopje, waarbij we ofwel de Hoogvliet ofwel Albert Heijn met onze aanwezigheid vereren, eerst langs onze favoriete cadeauwinkel: La Bordelaise op de Nieuwe Rijn. De Nieuwe Rijn is op het moment op zich een gigantische corona-grabbelton, want er zijn meerdere ijssalons waar iedereen in de rij staat, en daarna moeten die ijsjes natuurlijk geconsumeerd worden, maar gelukkig is de stoep daar nu even groot genoeg. Als daar straks weer terrasjes zijn, wordt het helemaal een uitdaging om daar te lopen, maar dat zien we na 1 juni wel. Hoe dan ook, bij Yvo van La Bordelaise was het redelijk rustig, en omdat we binnenkwamen toen er al een ruime 5 in de klok zat, was het een mooi moment om een houtgerijpte Menetou-Salon open te trekken om te testen of het een goede wijn was. Natuurlijk was het dat, maar we konden dat oordeel rustig formuleren terwijl hij ons uitgebreid adviseerde over wat een mooi cadeau was voor de niet nader te noemen recipient. We waren zo gelukkig met de wijn dat we een fles voor thuis kochten, en toen kregen we van Yvo ook de geopende proeffles mee, en twee plastic wijnglazen voor onderweg.

We hebben het bezoek aan de Hoogvliet zo efficiënt mogelijk gehouden. Dat doen we op zich altijd, want ze doen daar heel erg hun best om iedereen een beetje rap door die winkel heen te krijgen, maar vandaag hadden wij ook haast, want we wilden snel naar buiten om ergens met onze fles neer te kunnen strijken. In het Van der Werffpark lagen ons iets te veel millennials, dus we moesten even verder zoeken, maar uiteindelijk vonden we een mooie plek in het Singelpark, in het stukje bij de Sterrenwacht, waar net weinig genoeg mensen waren om het gezellig te houden. Er waren geen bankjes vrij (natuurlijk niet, iedereen wil op een bankje zitten, want een bankje in de zon is het mooiste wat er is in corona-tijd), maar we vonden een schitterend stukje steiger, waar we zalig hebben gezeten. Michel was vanmiddag in zijn eentje gaan fietsen, in de omgeving van Benthuizen, terwijl ik thuis mijn dingetjes aan het doen was, dus we hadden ook wel wat onderwerpen om met elkaar te bespreken, en daar hebben we prima de tijd die het kost om met zijn tweeën ongeveer 2/3 fles witte wijn te drinken doorgebracht. Er voeren bootjes voorbij, iedereen die langsliep lachte vriendelijk en we zaten in de zon. Het voelde eigenlijk even alsof er niets aan de hand was: geen corona, geen horeca-sluiting, geen anderhalvemetersamenleving, gewoon, een drankje drinken in de zon met een leuke man. Zonder zorgen, en dat is ook wel weer eens wat waard.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.