Corona,  Corona-diaries,  Schrijven

Daar gaan we weer

Ik zal eerlijk zijn: ik had het plan om op 1 januari glorieus en onder luid kanongeschal weer eens een blogpost te publiceren, waarbij ik de Kerstvakantie zou gebruiken om een voorraadje aan te leggen, zodat ik gemakkelijk twee keer per week een nieuw stukje live zou kunnen gooien. Het is tenslotte alweer een tijdje heel erg stil op deze blog, want ik had het druk en ik was moe en ik was even mijn zin om te schrijven kwijt. En dat laatste betrof niet alleen maar blogposts, maar mijn werkzaamheden aan mijn boek zijn ook totaal vastgelopen. Ik was dus op zoek naar een manier om weer te beginnen, waarbij ‘weer eens een blogje schrijven’ mij een beter plan leek dan van start te gaan met ‘dat hoofdstuk dat ik bijna niet geschreven kreeg vlottrekken’ of ‘verder gaan met dat andere hoofdstuk, waarin ik over iets schrijf dat ik moeilijk vind om op te schrijven’. Maar goed, ik ging dat allemaal in mijn eigen tempo doen, er nog even niets over zeggen en dan als ik er klaar voor was als de diva die ik ben het podium betreden en van iedereen complimentjes incasseren over hoe fijn het was dat ik weer aan het schrijven was gegaan. Dat loopt nu anders dan verwacht, want maandag hadden we een toespraak van de minister-president, dinsdag waren alle niet-essentiële winkels dicht en met ingang van vandaag is de school dicht (althans, niet voor de kinderen die het echt nodig hebben om op school te werken) en is het hele leven weer online. Zucht.

Maar als we dan toch eerlijk zijn: dit zag iedereen toch al lang aankomen? Zo’n beetje heel Nederland is al weken bezig met de randen van de mogelijkheden opzoeken, of zelfs er fors overheen gaan. Ik hoor aan alle kanten mensen zeggen ‘ja, maar wij zitten in elkaars bubbel’ of ‘we mogen al zo weinig dus een keertje borrelen met vrienden moet toch kunnen’, allerlei idioten gaan op Black Friday gezellig met zijn allen naar de stad om te kopen in winkels die prima webshops hebben met uitstekende ruilmogelijkheden en we belonen de horecazaakjes die hebben bedacht dat ze nog een beetje geld kunnen verdienen door soep op straat te verkopen door met 30 man bij elkaar te gaan staan kletsen over hoe leuk het is om soep te eten. Ik vind overigens van mezelf dat ik echt mijn best heb gedaan, en misschien is dat ook wel zo (ik heb bijvoorbeeld geen corona, terwijl ik op een school werk en met het openbaar vervoer heen en weer gaan), maar ik vermoed dat heel veel andere mensen dat ook van zichzelf vinden – en toch hebben we nu een ‘harde lockdown’. Wat het verschil is tussen de harde lockdown en de intelligente lockdown weet ik eigenlijk niet, maar dat maakt al met al niet zoveel uit, want lockdown is lockdown en we kunnen weer gezellig met zijn allen thuisblijven, want buiten is voorlopig geen reet te beleven. Gelukkig heb ik een blog.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.