Corona,  Corona-diaries,  School

De laatste dagen van het jaar

In een bui van extreme voorzienigheid had de directie van mijn school al een paar weken geleden bedacht dat we de drie dagen voor de Kerstvakantie online les zouden gaan geven. Dus ruim voordat Rutte het geniale plan had, stond bij ons al vast dat afgelopen dinsdag de laatste fysieke lessen van 2020 gegeven zouden worden, zodat de brugklassers gedurende drie dagen konden wennen aan onderwijs via Google Meet en verder iedereen die het wilde ongeveer 10 dagen in quarantaine kon, om met goed fatsoen bij opa en oma langs te kunnen gaan met Kerst. Wat we natuurlijk niet konden voorzien, was dat we nu ook na de Kerstvakantie online les moeten gaan geven, en ook niet dat we prima met zijn allen in quarantaine kunnen, maar dat heel weinig grootouders zich kunnen verheugen op de gedachte aan warm intermenselijk contact met hun kinderen en kleinkinderen, want ze mogen maar heel weinig mensen ontvangen, en iedere bejaarde die nog een beetje bij de les is, zal er toch niet zo snel voor kiezen om een van die pubers die eerlijk gezegd niet echt van elkaar af kunnen blijven en allemaal lopende superspreadevents zijn thuis op de thee te ontvangen. In die zin is het handig dat iedereen zijn online skills nog even heeft aangescherpt, want ook opa’s en oma’s hebben iPads tegenwoordig, en gelukkig zijn er geen pandemieën die via de WiFi verspreid kunnen worden. Dat moest er nog eens bijkomen – dan waren we massaal de sjaak.

Maar dat betekent dat het eindspel van het schooljaar volop is ingezet. Dinsdag heb ik nog een volledig mislukte les gegeven aan de tweede klas, in een poging ze te verleiden interesse te tonen in een van mijn favoriete filmgenres, de documentaire. We begonnen te laat want er was een crisisoverleg waar ik echt bij moest zijn, de film was te lang, en te saai, mijn laptop ging met nog 10 minuten te gaan ineens updaten en de kinderen waren nogal somber en behoorlijk druk vanwege het nieuws dat ze elkaar voorlopig niet meer zouden zien. En dat bleek ook voor andere leerlingen te gelden, want dinsdagmiddag zijn er meer leerlingen uit de les gestuurd dan in de afgelopen zes weken bij elkaar. Ik heb deze misstappen maar met het mondkapje der liefde bedekt – het was duidelijk niet het moment om genadeloze straffen uit te gaan delen. Vandaag heb ik in mijn onesie les gegeven, en dat was ergens ook wel weer gezellig, zeker in combinatie met mijn Wham!-kerst-shirt. Vanaf nu is het nog een kwestie van allerlei mails beantwoorden van leerlingen, ouders en collega’s die dingen hebben bedacht die toch nog even voor het eind van het jaar geregeld moeten worden, en dan is het wat mij betreft vakantie. Ik verheug me er erg op om vrijdagmiddag mijn schoolmail (en vooruit, ook mijn gemeenteraadsmail en mijn algehele D66mail) op mijn telefoon te deactiveren. Wie me echt nodig heeft weet me wel te vinden – en anders lees ik het wel als ik achter de computer zit.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.