Met de QR-code spelen

De eerste dag dat de anderhalve meter-afstand officieel was opgeheven en iedereen met een naakt gezicht zo goed als alles kon doen (behalve in de trein zitten), hebben Michel en ik ons vol in het culturele en culinaire strijdgewoel gestort. Omdat het eindelijk weer kon. Met QR-code, dat natuurlijk wel, want ik zal eerlijk zijn: na 10 minuten op de Leidse markt hadden we allebei wel weer genoeg mensen in onze respectieve personal space gehad. Tijdens corona waren de kramen naar een plein verplaatst, maar een terugkeer naar de binnenstad, waar de markt langs een gracht staat, was door veel mensen gewenst, en voor ons gevoel waren ook al die mensen tegelijkertijd boodschappen aan het doen, want de Nieuwe Rijn was echt rammend vol. Maar goed, misschien moeten we er gewoon nog even aan wennen – of niet midden op de dag boodschappen gaan doen, dat kan ook. Na het boodschappen doen (en handen wassen, alsof dat helpt tegen een miljard mensen om je heen), gingen we naar Amsterdam voor een mooi programma: een bezoek aan het Allard Pierson museum, een diner bij een restaurant dat al een tijdje op mijn ‘horeca Amsterdam’-wishlist stond en zowaar weer eens naar de schouwburg: de voorstelling ‘Cliënt E. Busken’, een bewerking van het gelijknamige boek van Jeroen Brouwers, gespeeld door Gijs Scholten van Aschat. Na mijn tweede vaccinatie had ik al regelmatig mijn corona-app zitten refreshen, want ik wilde niets liever dan zo snel mogelijk een QR-code, en Michel, die geen mobiel heeft (I know), had een keurig printje in zijn borstzak, en hij had mij eerder al zijn code in pdf gestuurd, zodat ik hem wel op mijn telefoon heb. Handig in verband met spontane drankjes als hij zijn print niet bij zich heeft.

We begonnen in het Allard Pierson museum, waar ik niet zo vaak kom, want in Leiden is een veel toffer museum voor als ik objecten uit de klassieke oudheid wil zien, maar nu was er een tentoonstelling die ik wel graag wilde bezoeken: ‘Godinnen van de Art Nouveau’. Het was een prachtig vormgegeven tentoonstelling, met een aantal schitterende objecten. En lekker rustig, en we hoefden onze magische vierkantjes niet eens te laten zien, want een museum is een doorstroomlocatie. Ook bij ons drankje in de onverwachte zon en het diner, dat we op een terras aan de Prinsengracht, bij het Buffet van Odette, genoten (een geweldig gerecht van borlotti-bonen en tomaat, gevolgd door mosselen met harira en uit pure vreugde een affogato toe), konden we de QR-codes waar we zo trots op waren pas   laten zien toen we naar binnen wilden om het toilet te bezoeken, maar gelukkig stond er een ontvangstcomité met scanapparaatjes bij de ingang van de Amsterdamse Schouwburg. Dat hele proces ging heel gemakkelijk, en het voelde daarna helemaal niet naar om anderhalf uur dicht op andere cultuurminnaars te zitten. En dat was maar goed ook, want de voorstelling was echt prachtig: de bewerking deed het boek eer aan, het spel en de muziek waren ontzettend goed en ik zat midden op de eerste rij, zodat het voelde alsof Scholten van Aschat de teloorgang van Busken speciaal voor mij op het toneel bracht. Wat een feest om dit weer allemaal te kunnen doen!