Even met de handen werken

Waar ik mezelf op zich best als creatief zou omschrijven, zit die creativiteit niet in de kunstzinnige hoek. Ik kan een beetje tekenen (na daar een cursus voor te hebben gevolgd), maar dat is tekenen om even snel in beeld iets uit te drukken, ik kan helemaal niet toneelspelen, tenzij ik zozeer word getypecast dat het geen toneelspelen meer is en niemand wil mij horen zingen of zien dansen. Ik heb ooit een workshop beeldhouwen gedaan, en hoewel ik dat heel erg leuk vond, was ik er niet goed in. Ik kan heel prima koken, maar ik ervaar dat niet als creativiteit, meer als een soort kunde. Mijn creativiteit zit eerder in woorden, in slimme zinnen maken, stevige teksten schrijven en heel veel praten, al dan niet op een podium. Maar omdat het zelden een slecht idee is om een beetje buiten de comfort zone te treden en even met de handen te werken, neem ik elk jaar op als een van de 47 dingen dat ik een workshop op creatief gebied wil doen. Dit jaar had ik het slim aangepakt, want ik wilde niet alleen gaan, dus ik gaf Martine voor haar verjaardag een workshop pottenbakken voor twee personen, en vertelde haar dat ik de tweede persoon was. Een beetje freestyle kleien was natuurlijk te makkelijk, want als de lat niet idioot hoog ligt heb ik geen interesse in de lat, dus het was een workshop pottenpakken met de draaischijf geworden, en wel bij het prachtig genaamde blubber en glas in Leiden.

Het was een workshop van 2,5 uur, en hoewel ik doorgaans best een steile leercurve heb, vond ik pottenbakken gruwelijk moeilijk. Er stond een whiteboard met 13 stappen om een mooi bekertje of vaasje te maken, en het lukte me op zich elke keer om tot en met stap 11 te komen, maar bij stap 12 ging het elke keer mis, en stap 13 heb ik een keer bereikt. De eerlijkheid gebiedt me ook nog te zeggen dat stap 1, 5, 7 en 11 ‘Let op je houding!’ was, en stap 2 t/m 4 voorbereidende handelingen betrof, dus eigenlijk kon ik keurig de voorbereidende handelingen doen, maar zodra er van dat voorbereidsel een echt ding gemaakt moest worden (stap 12 was ‘wanden optrekken’, de handeling waarbij je van een onderzetter een beker maakt), ging het mis, omdat ik mijn duim erdoorheen stak, te snel of te langzaam handelde, te veel met mijn rechterhand en te weinig met mijn linkerhand werkte of toen het goed ging zo trots op mezelf was dat ik mijn creatie alsnog liet instorten. Geen natuurtalent dus. Maar uiteindelijk wist ik een mooi doch asymmetrisch bekertje te maken, dat door Carolien (de cursusgeefster) voor mij is afgebakken en in mat zwart geëmailleerd. Ik vond het supermoeilijk – een stuk schrijven om over te vergaderen gaat me makkelijker af – maar zo leuk dat ik het nog wel een keer wil proberen, dus ik ben prompt op zoek gegaan naar nog wat pottenbakworkshops. Want het is best goed voor me om dingen te doen waar ik eigenlijk niet zo goed in ben. En als ik daar nog een asymmetrisch bekertje aan overhoud, is het alleen maar meegenomen.