Homo's,  Tradities,  Vakantie

Heenreis

Eens in de twee jaar gaan M en ik met vrienden in een huisje in de sneeuw zitten. Dit jaar is het de derde keer, dus nu is het officieel een traditie, en hoewel de groep wisselende elementen kent, is er wel een harde kern: M en ik dus, J en D en B. Dit jaar zullen ook J en P erbij zijn, waardoor deze lichting sneeuwvakantie op mij na uitsluitend uit mannen bestaat (nu ik erover nadenk is dat elke keer zo), en op M en B na uitsluitend uit mensen die op mannen vallen. De What’s App groep waarin we over de organisatie van de vakantie overlegden heette dan ook ‘Sterren in de sneeuw’, en het overleg ontspoorde meestal tamelijk snel in gerel over wie wat aan zou doen en wie wie al dan niet in de billen zou knijpen. Gezellig dus. Ook toen er helemaal geen sneeuw leek te liggen in St. François Longchamp, de plaats van bestemming, bleef de sfeer optimaal, want behalve skiën doen we allerlei andere dingen, zoals vooral heel veel spelletjes, lekker eten en drinken, lezen, praten en puzzelen. M en ik skiën sowieso niet, M niet omdat hij geen thrillseeker is, en ik niet omdat ik vorige keer hoogteziekte had waardoor ik vooral tijdens het skiën extreme hoofdpijn had, en dat was nogal traumatisch. M gaat liever niet in de auto zitten, dus hij reisde met het vliegtuig en dan met de Trans-Neige, en de rest van de club ging met in totaal drie auto’s. En sneeuw of geen sneeuw, we hadden er zin in.

sneeuwselfieHet werd sneeuw. Veel sneeuw. Heel veel enge sneeuw, met wind erbij. Het gevolg van al die sneeuw was om te beginnen een hachelijke rit van Leiden naar Rotterdam, waar ik B zou ophalen, maar het was pas echt bal toen we voor Luxemburg in een file terecht kwamen, omdat er een zoutwagen op de weg bezig was, zodat we 45 minuten totaal stil stonden. Toen we gingen rijden reden we langs een sneeuwpop die was gemaakt door iemand die zijn verveling in creativiteit had weten om te zetten. Maar die file was niet de laatste, en ook zeker niet de ergste – we hebben meerdere keren lang stil gestaan of heel langzaam moeten rijden. De sneeuw werd erger, er gebeurden ongelukken, waardoor er nog meer files waren, en uiteindelijk bleek het verkeer in de Savoie, waar wij de vakantie geboekt hadden, zo hachelijk dat we in de auto leken te moeten slapen (net als de passagiers van 14997 andere autos). Nou is dat al ongezellig, maar geen reden om geen fileselfie te maken natuurlijk. Het feit dat ik bij de laatste stop vergeten was naar het toilet te gaan maakte het bijna rampzalig, want ik ga dus echt niet bij -2 graden op een snelweg vol geparkeerde auto’s in de berm zitten piesen. Zo truttig ben ik kennelijk wel. Gelukkig ging het verkeer net op tijd toch weer een beetje rijden, zodat we na 22,5 uur in de auto om 2 uur ‘s nachts door de ontzettende aardige beheerder van het terrein verwelkomd werden in ons chalet, een schitterend huisje met prachtig uitzicht. De groep was bijna compleet, omdat M de nacht op de grond in een salle polyvalente moest doorbrengen (dus toch een soort thrillseeken), want de Trans-Neige vond het al met al toch teveel neige. Gelukkig is nu de groep compleet en kan het grote vertier beginnen. En over de terugreis wil ik niet eens nadenken.

uitzicht