Gezeur,  Huis

Korte onderbreking

Een groot deel van de dingen die mij dwarszitten kan moeiteloos worden ingedeeld in de categorie ‘First World Problems’. Er is namelijk in feite helemaal niks aan de hand in mijn leven: ik heb een baan, een bedrijf, een huis, een fijne partner, lieve vrienden, ik ben min of meer gezond, ik heb geld, mijn ouders leven allebei, ik ben intelligent genoeg, ik krijg meestal de waardering waaraan ik behoefte heb, als ik honger heb is er eten, als ik dorst heb komt er water uit de kraan en gin uit de fles, ik heb alle gadgets die ik zou willen, WiFi, mijn fiets is al jaren niet gejat en als ik op een lichtknopje druk, zit ik niet in het donker. Maar gisteren schortte het nou net even aan dat laatste. Toen we terugkwamen van vakantie lag er een brief van de firma Liander, die hier de son et lumière mogelijk maken door ons elektrisch te faciliteren, dat ze op donderdag 8 januari de elektriciteit ‘een paar keer kort’ zouden afsluiten. Prima, dacht ik nog, als ik voor 9 uur een mega-cappuccino zet en zorg dat de batterij van mijn laptop is opgeladen, kan ik best wel even vooruit, en die paar korte afsluitinkjes zijn overkomelijk.

lightbulb_newtons_cradle-4313Maar het waren geen korte afsluitinkjes: van 11 tot 13.08 lag de elektriciteit er volledig af. En dat betekent dat we voldoende reden hadden om uitgebreid geprivilegieerd te klagen: we konden niet douchen (want de boiler is elektrisch), geen koffie zetten, M kon het bed niet omhoog zetten om de krant te lezen, er kwam geen kokend water uit de Quooker, de WiFi deed het niet, de koelkast moest zo dicht mogelijk blijven want dan zou er geen kwaliteitsverlies van het eten zijn en geen licht. Er kon natuurlijk wel meer niet – ook stofzuigen behoorde niet tot de mogelijkheden, maar dat was ik toch niet van plan. Op dit soort momenten blijkt wel wat voor een ontzettend verwend prinsesje ik eigenlijk ben: binnen no time was ik Liander op Twitter gek aan het maken, omdat ik na pakweg 20 minuten leven als een holbewoner wel weer toe was aan een vers kopje Nespresso. Ik kreeg excuses aangeboden, maar geen licht, dus ik zag me genoodzaakt om luid zuchtend een netwerk via mijn iPhone aan te leggen, zodat ik toch de BTW-aangifte kon doen die ik heus een andere keer had kunnen doen, maar die ik per se op dat moment wilde doen, omdat het niet kon, zodat ik daar even lekker over kon klagen. Zo zwaar had ik het dus: ik kon ongestoord werken, in mijn mooie nieuwe jurk, in een warm huis. Daar hebben ze in de derde wereld geen weet van, van die problematiek.