Gezeur,  Irritaties,  Televisie

Chagrijnig

Ik doe de laatste tijd verwoede pogingen om alles positief te benaderen. Dat schijnt te helpen, want je moet het toch meemaken, dus als je in elk geval doet alsof het leuk is, dan  heb je er tenminste een beetje plezier aan. Dus als het regent terwijl het zo onderhand al bijna juni is en we de kachel nog aan hebben staan, doe ik mijn best om te denken dat al die regen fijn is voor de plantjes. Als ik de bus mis, ga ik niet sneu staan balen bij de bushalte, maar haal ik mijn schouders op en probeer ik het als kans te zien om een stukje te wandelen, zodat ik de tijd die ik heb gekregen kan inzetten om naar de volgende halte te lopen. Dat ik mezelf bijna niet van de bank krijg omdat ik zo’n gigantische spierpijn aan mijn kont heb, heb ik in mijn hoofd al bijna weggeredeneerd naar dat het goed nieuws is dat er resultaat van al dat sporten is. De enorme berg werk die ik nog voor de yoga-opleiding moet doen en waar ik geen zak zin in heb, is in de waan die ik mezelf aanpraat een mooie kans om nog wat bij te leren over dingen waar ik niets over weet. Meestal helpt het, maar ik moet nu constateren dat de hele boel als een kaartenhuis in elkaar flikkert als er iets definitief misgaat.

televisieWant de televisie is stuk, en daar kan ik nou echt geen positieve draai aan geven. Toen ik vanochtend niet wakker kon worden, leek me koffie en Netflix een goed idee, maar dat bleef bij koffie, want de televisie gaf geen sjoege. Althans, wel geluid, maar geen beeld, en ik hou niet zo van radio. Omdat ik dacht dat de tv misschien net zo’n slow starter is als ik, heb ik hem nog wat tijd gegeven, maar ook vanmiddag, hoewel B meekeek en we alle snoertjes eruit gehaald en weer teruggestopt hebben, kon ik van de Sharp LC-26SA1E de tering krijgen. En op dat soort momenten ben ik gelijk helemaal klaar met dat achterlijke positieve gedoe: niet alleen die klote-tv, maar ook dat nare koude weer, het feit dat ik altijd die kut-bus mis, mijn reet die zo ongelooflijk veel pijn doet en die berg stom zweefhuiswerk. Wat een ellende. Hoe kan ik nou een blije draai geven aan het feit dat een niet heel goedkope televisie na 4 jaar mij de middelvinger geeft als ik hem aanzet? Sorry, maar zo positief ben ik niet van aard. Nou is het inderdaad zo dat M en ik prima een nieuwe tv kunnen kopen, en ik ben al in de stad geweest om vooronderzoek te doen, en vanaf zondagmiddag is het allemaal weer opgelost, maar ik ben nu gewoon even chagrijnig.