Cultuur,  Filmpjes,  Leiden,  LISFE

LISFE

Hoewel ik me vorig jaar plechtig had voorgenomen dit jaar meer van de Leiden International Short Film Experience mee te pakken, bleek dat onmogelijk. Niet door mijn schuld, maar door de planning. Het festival duurde ook dit jaar 3 dagen, maar op donderdag kwam ik terug uit Rome, vrijdag hadden we het krokettenfeest en zaterdag trad Micha Wertheim op. Zodoende kon ik alleen op zaterdagmiddag van de korte films genieten, omdat dat de enige dag was met een middagprogrammering. Ik heb dus maar 5 films gezien, maar die waren dan ook wel de moeite waard, dus al met al ben ik best tevreden. En wie weet lukt het volgend jaar wel om een passe-partout ook daadwerkelijk 3 dagen lang te gebruiken. Want ik vind een goed gelukt korte film wel een mooi gegeven: als je in tamelijk weinig tijd een heel verhaal weet te vertellen, ben je misschien wel creatiever dan iemand die daar 3 uur voor nodig heeft. Sommige dingen zijn juist van nature klein, en waarom zou je ze dan opblazen tot een mega-epos met allerlei speciale effecten? Bovendien kan je zo in een sessie van anderhalf uur 5 films bekijken, en dat lukt anders nooit. Als extra bonus was het LISFE dit jaar in de Meelfabriek, een prachtig monument waar ik altijd graag ben.

LISFE1De eerste film die ik zag was My Friend’s Friend, over twee mannen die op een troosteloze ijsvlakte zitten. Een van beide mannen ontwikkelt een denkbeeldige vriend, en die andere man kan daar niet zo goed tegen. Raar maar mooi – en bij uitstek een onderwerp voor een film van 15 minuten, want ik kan me niet voorstellen dat het verhaal nog langer gerekt had kunnen worden. In A Tropical Sunday weten 4 straatkinderen uit Mozambique nog het beste van een mooie dag op de kermis te maken, inclusief een spectaculaire overwinning bij een dansfestival op heel slechte muziek. Leuk, maar voor mijn gevoel duurde deze dus iets te lang. Dat kan kennelijk ook bij korte films. Marea is (of zijn) in het Engels Tides, en gaat over een vrouw die met haar zoon een dagje naar het strand gaat, en dan is er ook nog allerlei gedoe met een horloge en de vader die weg is en misschien homo en de zoon loopt weg en komt dan weer terug en de vader ook. Warrig. Van Reizigers in de nacht heb ik intens genoten. Het is een filmpje over een vrouw die bij een benzinestation werkt, en wat daar zoal ‘s nachts gebeurt. De dansscène (ja, dat gebeurt daar kennelijk) vond ik echt schitterend. En tot slot zag ik in Followers hoe een bejaarde dame uit Wales het gezicht van Jezus zag in de zwembroek van een neger die bij haar op zwemles zit, waardoor zij ervan overtuigd is dat ze een toekomst samen hebben. Waar geloof een mens toe kan leiden. Aan het eind mochten we stemmen, en ik heb met volledige overtuiging op Reizigers in de nacht gestemd, al vond ik Followers ook heel goed. En My Friend’s Friend eigenlijk ook. Reden te meer om volgend jaar drie dagen te gaan!