Adulting,  Praatjes

Adulting

Soms vind ik mezelf echt heel volwassen. Op zich ben ik dat ook wel – ik ben inmiddels over de 40, heb een partner, een hypotheek en een vaste aanstelling, ik mag voor mijn electoraat hopen dat ik niet als een volledige kleuter in de gemeenteraad gekozen ben, mijn haar is behoorlijk grijs en ik weet heel goed hoe ik voor mezelf moet zorgen. Ik heb een agenda, die ik trouw invul, en een boel to do-lists. Ik eet heel verstandig, drink niet te veel (soms zelfs te weinig), heb nooit slordige nagellak of een ladder in mijn panty, en ik heb meerdere potten crème voor op mijn oude gezicht. Ik maak uiterst serieuze plannen  met betrekking tot het vervangen van de dakgoot, en ik sta, dankzij mijn neurotische financiële systeem, al jaren niet meer rood. Oh, en ik heb een bedrijf, waarmee ik overigens geen monsterwinsten maak, maar ik heb geen investeringen gedaan waar ik spijt van zou moeten hebben, dus dat is ook best goed gelukt. Mijn baan bestaat voor een groot deel uit aan andere mensen (pubers zijn ook mensen, echt) uitleggen wat ze zouden moeten doen, hetgeen ongetwijfeld betekent dat ik daar minstens een beeld van heb.

grownup1Ik heb alleen vaak de indruk dat ik helemaal niet zo volwassen ben. Dan lijkt het eerder alsof iedereen, inclusief ikzelf, gelooft in het verhaaltje dat ik vertel, waarin het prinsesje opgroeit en in een grotemensenpaleis gaat wonen en zich met verantwoordelijke taken bezighoudt. Ik kan mezelf dan best feliciteren met mijn eigen overtuigingskracht, maar ergens blijf ik een kleuter. Ondanks mijn voortreffelijke financiële administratie ben ik constant geld bij mezelf aan het lenen (ik sta per saldo nog steeds ruim in de plus, maar hoe ik het ook verpak: ik geef teveel uit), als M niet zo ontzettend plichtsgetrouw was met het wegbrengen van het vuilnis en al die flessen die we leegdrinken zou het hier behoorlijk stinken en eruit zien als een glasbak. Dat ik zoveel afval komt door het strikte schema waaraan Personal Body Plan mij houdt – zelfstandig kom ik alleen maar tot een vast programma van Netflix en chips. Als achter de feiten aan lopen een Olympische sport was, was ik de nieuwe Dafne Schippers; ik ga liever een leuk boek lezen dan lessen voorbereiden en ik leef in constante angst voor zinnen die beginnen met ‘Heb je al…’ of ‘Je zou toch nog…’, want meestal is het antwoord op vraag 1 ‘bijna’ en op vraag 2 ‘oh ja, sorry, ik ga het zo doen’. Kortom, ik heb nog een lange weg te gaan.

grownup2Maar misschien is het gewoon een kwestie van er iets anders naar kijken. Want als wat ik ervaar als een toneelstukje door andere mensen geloofd wordt, dan zou het zomaar ook niet alleen overtuigend, maar ook echt kunnen zijn. Het lijkt me dat succesvol adulting voor een groot deel afhankelijk is van hoe anderen dat ervaren, en voor zover ik weet denkt iedereen van wie ik denk dat hij of zij echt een koning(in) van volwassenheid is wel dat zij er stiekem niks van bakken en vinden ze mij een lichtend voorbeeld. Daar zou ik dan wel heel hard om lachen, maar misschien doen we allemaal maar alsof. Het zou me niks verbazen: als ik op een belangrijke vergadering uit mijn rol val en iets zeg wat eigenlijk helemaal niet gepast is voor iemand die zo overtuigend meedoet in de grotemensenwereld, zie ik altijd bij een paar mensen de innerlijke puber zachtjes heel hard lachen. Dus ik denk dat ik beter, in plaats van de 50% van mij die volwassen is constant de 50% van mij die nog een lange weg te gaan heeft op haar puberale flikker te geven, het geheel als work in progress kan zien. En dan ga ik nu maar even die vaas met stinkende bloemen weggooien. Gewoon, omdat ook ik dat kan.