Onderwijs,  School

Diplomauitreiking

Afgelopen donderdag was er diplomauitreiking op school. In mijn tijd, althans, toen ik zelf op school zat (ik vind dat het nog steeds mijn tijd is), was de diplomauitreiking veel eerder, namelijk tamelijk dicht op de uitslag van het eerste tijdvak. Iedereen die in een keer geslaagd was kreeg op een feestelijke bijeenkomst, gehuld in een even feestelijke outfit, in aanwezigheid van familie, vrienden en docenten zijn of haar diploma, terwijl de leerlingen die om de een of andere reden een herexamen nodig hadden en dus later pas te horen kregen dat ze geslaagd waren hun papiertje op een tochtige gang overhandigd kregen, waarbij het helemaal niemand ene moer kon schelen wat ze aan hadden getrokken of wie ze bij zich hadden. Dan hadden ze maar beter hun best moeten doen en in een keer de buit binnen moeten halen, was denk ik de gedachte daarachter. Maar nu is het gelukkig anders, want we wachten gewoon tot na de herkansing. We kunnen dan ook zeggen wat het definitieve slagingspercentage is, er zijn meer blije mensen (sterker nog, de herkansers zijn vaak nog blijer dan de mensen die gelijk geslaagd zijn) en uiteindelijk maakt het natuurlijk niets uit of je een herexamen nodig had om je papiertje te halen, dus als ieder papiertje gelijk is kan de uitreiking ook wel op hetzelfde moment plaatsvinden. Bovendien is een diplomauitreiking na de uitslag van het tweede tijdvak zo’n beetje de laatste officiële handeling van het schooljaar, en dat is een mooie manier om het jaar af te sluiten.

tutorleerlingenDe opzet van een diplomauitreiking is eigenlijk altijd hetzelfde: een praatje van de rector, een praatje van de conrector, alle mentoren (of tutoren, zoals ze bij ons heten) spreken hun eigen leerlingen toe, tussendoor een optreden van een of meerdere muzikaal getalenteerde leerlingen, een praatje van een betrokken ouder die een geschenk aanbiedt en een valedictorian speech, omdat alles steeds Amerikaanser wordt en wij dus ook graag een leerling iets enthousiasmerends horen zeggen. Tussendoor gaan we naar buiten om een trotse foto te maken. Omdat onze school steeds groter wordt, waren we nu onder strikte orders om ons praatje niet langer dan 1 minuut per leerling te laten zijn – we moesten het eigenlijk uitschrijven en oefenen met de timer in de hand. Ik heb dat niet gedaan. Niet omdat ik een rebel ben, wat zo is, of omdat ik niet met een uitgeschreven praatje kan werken, wat overigens ook zo is, maar omdat ik van mezelf weet dat ik me toch niet houd aan een uitgeschreven tekst, dus dat ik net zo goed niet kon oefenen, want de oefening zou niets met de realiteit te maken hebben. Gelukkig ging het goed – na afloop bleek ik 9 minuten hebben gedaan over het toespreken van de 8 tutorleerlingen die een diploma gehaald hebben. Maar belangrijker nog dan het parcours presque correct dans le temps is wat mij betreft dat alle leerlingen het praatje hebben gekregen dat ze verdienden. Het zijn stuk voor stuk bijzondere individuen die op hun eigen manier veel meer dan 1 minuut in de spotlights verdienen. Maar ik weet zeker dat ze die allemaal nog wel gaan krijgen. Ik ben trots op mijn minions!

tutorleerlingen2

(De nauwkeurige teller telt 7 en geen 8 leerlingen op de tutorselfie. Niemand weet waar Max was toen deze foto gemaakt werd – zelfs Max niet.)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.