Cineville,  Film,  Recensie

Echt een zomerfilm

Als je heel erg veel problemen met spoilers hebt en als je Midsommar nog wilt zien, zou ik je adviseren om dit te lezen nadat je naar de bios bent geweest.

 

Een van mijn favoriete bezittingen (naast mijn laptop, museumkaart, creditcard en elk boek dat ik op het moment aan het lezen ben) is mijn Cinevillepas. In de zomer ben ik ook een klein beetje een movieslet door Michel met zijn rentepunten van ING een Pathé Unlimited pas voor me te laten bestellen, maar ik zit echt het liefst in Leiden in Trianon, of als het echt moet het Kijkhuis, en dan het allerliefst in mijn eentje. En omdat ik me ook weleens laat beïnvloeden door recensies in de Volkskrant, heb ik me maandag laten sturen door de laaiend enthousiaste 5 sterren-review van Midsommar. Daarbij heb ik totaal genegeerd dat Midsommar een horror-film is, en dat ik niet naar horror-films ga. Niet omdat ik daar een elitair principe bij heb overigens, maar omdat ik een gigantische schijtlaars ben. Al die enge dingen die in het donker gebeuren: daar zit ik dus helemaal niet op te wachten. Het grote voordeel van Midsommar, dat tijdens een midzomerfestival in Zweden speelt, is dat alles zich bij daglicht afspeelt, want in Zweden wordt het dan dus niet donker, maar dat is dus ook het grote nadeel van Midsommar: als alle zieke shit zich bij daglicht afspeelt, moet ik het dus allemaal zien. Ik trok de film zo slecht dat ik mezelf in de pauze via Wikipedia gespoilerd heb en toen trok ik het nog veel slechter, want de samenvatting van wat er nog komen ging stemde niet bepaald optimistisch, en live was het nog erger dan ik had verwacht. Op zich waren die spoilers overigens helemaal niet nodig, want eigenlijk gebeurt er precies wat je denkt dat er gaat gebeuren in een horrorfilm (iedereen gaat dood), en bovendien zijn er in de film overal afbeeldingen van dingen die nog gaan gebeuren.*

De film is een combinatie van een breakup-drama (het uitgebluste stel Dani en Christian) en een ‘Amerikanen komen binnen en verneuken alles (en worden daarvoor gestraft)’-film: van de lompe gast die op een heilige boom pist en daar niet zo mee zit tot de antropoloog die stiekem foto’s wil maken van een heilig boek waarvan expliciet tegen hem gezegd was dat hij geen foto’s mag maken – iedereen krijgt er flink van langs. Dani werd voortreffelijk gespeeld door Florence Pugh, wier mondhoeken van nature naar beneden staan, wat op zich wel handig was voor haar rol in deze film, want er viel verdomd weinig te lachen voor haar, vanaf de dood van haar ouders en zusje in het begin tot de hele weergave van haar relatie met Christian (medium geacteerd door Jack Raynor), die een bescheiden karakterontwikkeling doormaakte van superdouchebag naar megadouchebag. Na afloop van de film had ik een belangrijke vraag, namelijk: ‘Wat zou het Zweedse toeristenbureau van deze film vinden?’ Geloof me, ik vertrouw nooit meer een Zweed die me ergens voor uitnodigt. En nog voordat ik de filmzaal uit was heb ik vrienden verzocht mij voortaan tegen te houden als ik weer naar een horrorfilm wil – ik vond Midsommar al met al prachtig en heel slim (ik heb inmiddels al 10 artikelen gelezen over de achtergronden van deze film), maar ook de ziekste film die ik in tijden heb gezien.

* Het hoogtepunt: het mooi getekende stripverhaal op een doek, waarin een meisje een man verleidt door een schaamhaar in zijn eten en menstruatiebloed in zijn drinken te doen en dat Christian zijn drankje later een andere kleur heeft dan de drankjes van de andere mensen…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.