44 dingen,  Concert

Hoe ik niet naar Pink ging

Zondag trad Pink (sorry, P!nk, maar dat ga ik echt geen hele blog volhouden dus ik begin gelijk met excuses en ga dan lekker door met mijn leven) op op het Malieveld. Toen de kaartjes in de verkoop gingen heb ik niks gekocht, en ook de reminders op de sociale media en bij Jinek hebben me niet aangezet om tot actie over te gaan. En dat terwijl ik nog 5 concerten moet bezoeken voordat ik 45 word, ik binnen 45 minuten op de concertlocatie zou kunnen staan en ik prima naar Pink kan luisteren tijdens het hardlopen. Pas op de dag zelve begon ik me af te vragen of het geen goed idee zou zijn om toch te gaan, en geïnspireerd door mijn vriend Richard, de koning van de concertkaartjes op de korte termijn, maakte ik een melding aan in Ticketswap, zodat ik op het moment dat er een kaartje voor minder dan €40 aangeboden werd mijn slag kon slaan en naar Den Haag kon afreizen. Maar ik ben er de persoon niet naar om dan vervolgens rustig te gaan zitten wachten tot ik daadwerkelijk een melding krijg, dus ik heb de hele middag de app zitten refreshen en de variaties in de prijzen geobserveerd. Aanvankelijk wilden mensen nog winst maken op hun kaartjes (die €90 kostten en gewoon nog te koop waren overigens), maar de prijs zakte in de loop van de middag naar rond de €55, om vlak voor het concert weer omhoog te schieten. Een melding van Ticketswap heb ik dus nooit ontvangen.

Terwijl ik de prijzen in de gaten aan het houden was heb ik overigens stevig getwijfeld of ik wel wilde gaan. Het punt is namelijk dat ik heus wel de volle prijs voor een kaartje had kunnen betalen, en als ik toen ze voor rond de €70 gingen mijn slag had geslagen had ik zelfs een bescheiden korting kunnen hebben getoucheerd, maar daar was ik kennelijk te belazerd voor. Op een gegeven moment kreeg ik stellig de indruk dat ik gewoon geen zin had: het was best koud, ik had het naar mijn zin op de bank met mijn boek, en ergens vond ik het ook niet ok dat ik, terwijl ik allang een kaartje had kunnen hebben, zat te wachten tot een of andere stumper die niet naar een concert kon gaan omdat hij door zijn rug was gegaan bereid was om een verlies van €60 op zijn eigen kaartje te nemen. Een beetje aasgiergedrag is dat natuurlijk wel. Het alternatieve plan was de greatest hits van Pink op de koptelefoon zetten en rustig boodschappen gaan doen, en dat werd steeds aantrekkelijker. Om 18.15 besloot ik definitief niet te gaan, en ik heb er geen seconde spijt van gehad, ook niet toen ik alle awesome foto’s* en filmpjes op de social media zag. Kennelijk was het niet meant to be, dit concert.

* De foto van Pink in deze blog is gemaakt door mijn leerling Daisy.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.