Jeugdsentiment,  Series,  Televisie

9021-NO

Ineens was het overal. Alle influencers stonden met perspakketten en matig geformuleerde promopraatjes op Instagram en er hingen posters in iedere stad: er zou een reünie komen van de oorspronkelijke Beverly Hills, 90210, met de oorspronkelijke cast. Althans, wat ervan over was, want mijn held, de getroebleerde bad boy Dylan McKay, kon er niet bij zijn, omdat Luke Perry, de acteur die hem speelde, eerder dit jaar volkomen onverwacht is overleden. Zonder Dylan leek me er niet heel veel aan, maar goed, ik ben groot geworden met die serie, dus ik moest wel kijken. Toen ik een jaar of 16 was, kwamen de tweeling Brandon en Brenda, Donna, Steve, Kelly, Andrea en David Silver (de enige van wie de achternaam consequent genoemd werd) mijn leven in. Zij waren scholieren in een tijd waarin ik ook scholier was, maar hun leven was wel een stukje meer glamoureus dan het mijne – wellicht omdat zij in Los Angeles woonden en ik in Cadier en Keer, maar wellicht ook omdat het totaal geen reality-TV was. Toch gingen onze levens wel een beetje gelijk op, want we deden ongeveer op hetzelfde moment eindexamen, vlak nadat ik voor het eerst naar Parijs ging, liep Brenda daar ook rond (zij met een aanstellerige baret) en de opbouw naar de ontmaagding van dezelfde Brenda door Dylan liep ongeveer parallel met mijn eerste stappen op het gebied van de seksualiteit, al leverde die van mij aanzienlijk minder gedoe op. Telkens als ik later nog een keer stukjes van de serie heb teruggekeken viel me vooral het extreem slechte acteerwerk op, dus ik had helemaal niet de intentie om de reboot te volgen, maar een aflevering leek me toch wel de moeite waard.

Dat viel vies tegen.* In plaats van een doorstart van de belevenissen van de personages van de serie, kregen we nu dan wel soort reality-TV, waarbij de acteurs een uitvergrote versie van wie ze nu zijn speelden. Zo speelde Tori Spelling, die nadat ze jarenlang matig de rol van Donna gespeeld heeft vooral haar geld verdiend heeft door camera’s in haar huis te hebben die haar dagelijks leven volgden, nu Tori Spelling, die geen geld meer had en ook nog eens gedumpt werd door haar televisiebedrijf, waardoor ze nog minder geld zou hebben. Maar omdat ik de levens van de acteurs verder niet gevolgd heb, was ik niet zo heel erg onder de indruk van wat me voorgeschoteld werd, temeer daar het verhaaltje (de acteurs gaan naar een reünie en beleven tegen wil en dank allerlei dingen met elkaar) nogal overschaduwd werd door het feit dat iedereen zo vol met botox en fillers zat dat er echt heel weinig zichtbaar acteerwerk mogelijk was. Het mooiste wat de terugkeer van 90210 me heeft opgeleverd is een gezellige DM-conversatie met een oud-klasgenoot, waarbij we vooral heel hard aan het lachen waren over hoe er met terugwerkende kracht over onze jeugd heen gekakt werd. Toen aan het eind van aflevering 1 een plan werd gemaakt (door Tori, die tenslotte geld nodig had) om dan toch een echte serie te gaan maken met zijn allen, hoefde het van mij al niet meer. Ik hou het wel bij mijn herinneringen.

* Ik vraag me dan wel af hoe zo’n influencer achteraf naar een jubelpost kijkt, als de hype waar ze aan hebben bijgedragen bij nader inzien teleurstellend is gebleken. Maar misschien maakt dat helemaal niet uit als je influencer bent.
** Michel, die 9 jaar ouder is dan ik (even oud als Luke Perry, zie ik nu) en de eerste reeks totaal gemist had omdat hij in die tijd al studeerde en gewoon een leven aan het leiden was, viel overigens na 4 minuten al in slaap.

2 Comments

  • Des

    Verdorie. Baal ik een beetje van. Ik hoopte toch wel erg op een leuke doorstart, al is bh90210 natuurlijk nooit meer hetzelfde door lieve Dylan, maar toch. Het is dus een soort van reality tv? :(.
    (denk dat ik toch een poging ga wagen vanavond, gewoon even proberen)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.