Goed doel,  School

Goede doelen

Toen ik een keer op een topdag door Den Haag liep, werd ik aangesproken door een van mijn liefste leerlingen (ja, ze zijn allemaal lief, en nee, ik heb geen favorieten, maar deze leerling is er eentje die ik op zich best in het wild wil tegenkomen). Ze had in haar hand een zakje PlumpyNut, wat voor een van ons* reden was om zeker 5 slechte grappen te maken, en legde me uit waarom die zakjes zo handig waren: het is supervoedzaam spul en als je het aan kinderen geeft die in gebieden wonen waar gezond eten niet voorhanden is, kun je voorkomen dat ze aan ondervoeding ten onder gaan. Ik ben natuurlijk voor kinderen en tegen ondervoeding, dus ik was best enthousiast over het principe, maar ze stond er natuurlijk niet om enthousiaste reacties op te halen, zodat ik al snel geconfronteerd werd met een formulier om me aan te melden voor een maandelijkse donatie. Eigenlijk dacht ik dat ze er stond namens een kleine organisatie die zich als doel had gesteld om zoveel mogelijk PlumpyNut de wereld in te pompen, maar dat bleek niet zo, want op het formulier stond gewoon Unicef, en een handtekening en een selfie later was ik maandelijks donateur.

Ik hou daar dus niet van – ik geef liever één keer €50 dan 6 maanden lang €8**, maar ik snap ook wel waarom de goede doelen dat liever anders zien, want ze willen niet dat ik ze vergeet en ze willen wel dat ik vergeet om het af te zeggen. Niet omdat het nare, vervelende organisaties zijn die zoveel mogelijk pieken willen binnenharken, maar omdat ze een belangrijke taak vervullen, en belangrijke taken kosten geld. Dat begrijp ik, maar ik wil gewoon geen vaste relatie met een goed doel, dus ik had me voorgenomen om na 6 maanden mijn donateurschap te beëindigen, want dan had ik min of meer de €50 die ik liever gewoon in een keer had overgemaakt ook daadwerkelijk gegeven. Ik ging vol goede moed maar met minder enthousiasme over mezelf (je laat tenslotte toch de arme kinderen barsten) naar de website van Unicef, waar ik werd geconfronteerd met een grote berg emotionele chantage, vooral door middel van de foto op de ‘Wil je opzeggen?’-pagina – die twee schattige meisjes met die vieze Barbies wil niemand duperen tenslotte. Bovendien was de volgende horde dat je donatie verhogen prima via de website kan, maar om af te zeggen moest ik bellen. En ik haat bellen. Zeker als ik bel om te zeggen dat er namens mij geen PlumpyNut meer gestuurd kan worden. Maar ik heb het gedaan hoor, zodat ik nu weer geld heb vrijgemaakt om me door de volgende schattige leerling te laten noteren als donateur – zo ben ik dan ook wel weer.

* Spoiler: het was niet de 16-jarige.
** Of in mijn geval 3 maanden €16, want ik bleek twee keer lid te zijn geworden. En eigenlijk 4, want er was natuurlijk nog een opzegtermijn.

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.