44 dingen,  Cultuur,  Theater

Theater

In de eerste jaren van mijn relatie met Michel gingen we ontzettend vaak naar het theater. Ik denk ongeveer een keer in de drie weken, maar om dat zeker te weten zou ik de plakboeken die we toen nog bijhielden moeten raadplegen, en dat ga ik niet doen, want dan raak ik melancholisch over hoeveel tijd we toen hadden om cultuur te beleven en daar heb ik nu geen zin in. In elk geval aanzienlijk vaker dan nu. Daar is een eenvoudige reden voor, namelijk dat we toen ontzettend veel tijd hadden en dat ons leven er inmiddels heel anders uitziet, zodat we een spaarzame avond vrij meestal liever thuis besteden, maar het is ergens ook wel jammer, want als we naar het theater gaan, vinden we het nog altijd heel erg leuk. Om ervoor te zorgen dat ik nog een bescheiden theater-quotum haal heb ik de afgelopen jaren een minimumaantal voorstellingen die ik wil zien op mijn lijstje gezet, wat tot gevolg heeft gehad dat vrienden mij ook weleens op sleeptouw nemen – en dat is een dubbele win, want dan zie ik mijn vrienden ook nog een keer, en dan haal ik gelijk cultuur. En er is altijd nog het onderwijs – als je voor de klas staat, dienen de kansen om culturele activiteiten te ontplooien zich regelmatig aan; zo gebeurde het dat ik laatst in één week maar liefst twee toneelvoorstellingen zag, overigens geen van beide in het theater, want kennelijk is een zaal in de schouwburg heel erg 20ste eeuws.

De eerste voorstelling die ik bijwoonde bezocht ik in het gezelschap van 30 leerlingen en een collega. ‘De gijzeling’ van de Firma Mes vertelde het verhaal van de gijzeling van de Franse ambassade door Japanse terroristen in 1974. Dat is ook daadwerkelijk gebeurd, en ze hadden de voorstelling opgebouwd aan de hand van interviews met allerlei betrokkenen. Wat heel bijzonder was, was dat ‘De gijzeling’ werd opgevoerd in de oude Amerikaanse ambassade in Den Haag (de Franse ambassade staat er niet meer – niet als resultaat van de gijzeling overigens) en dat de voorstelling min of meer om het publiek heen werd gespeeld. Ik vond het prachtig. Net als de tweede voorstelling die ik zag, ‘Grens’ van PS Theater (mijn favoriete Leidse theatergezelschap), als verjaardagscadeau van Frank en Anita (en Michel was er ook bij). ‘Grens’ werd gespeeld in Park Matilo, over de limes, de grens van het Romeinse rijk heen. Ik was een beetje bezorgd dat het over Romeinen zou gaan, maar dat viel alleszins mee: het ging over een stel dat heel erg tevreden met zichzelf was en de ontregelende invloed die een onverwachte bezoeker en zijn zoon op hen had – in theorie omgaan met vreemdelingen is aanzienlijk makkelijker dan in de praktijk, blijkt dan maar. Na afloop van de voorstelling was er een diner aan een heel lange tafel, waar we met onze vrienden en mensen die we niet kenden een maaltijd deelden, een lezing volgden en een quiz deden. Ik vond het heerlijk om weer eens wat mooie voorstellingen te zien – en ik moet er nog minstens 4 voordat ik 45 word, dus: wie gaat er mee?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.