Corona,  Corona-diaries,  Onderwijs,  School

Een blijk van waardering

Vanochtend hadden we sectievergadering. Online natuurlijk, in Google Meets, maar we waren weer even met zijn allen bij elkaar. Toen ik begon op de school waar ik nu werk, was het een scholengemeenschap met een mini-gymnasiumafdeling, en bestond de sectie Klassieke Talen uit een buitengewoon aardige boomer en ondergetekende – en dan waren er voor mij geeneens genoeg uren beschikbaar voor een volledige aanstelling. Inmiddels is de boomer met pensioen, en is de school veranderd in een categoraal gymnasium, en onze sectie is verreweg de grootste sectie van de school: we hebben 8 vaste krachten (eigenlijk 9, maar Martina is een jaar in Iran) en als wij sectievergadering hebben, moeten we echt in een lokaal, want we passen geeneens in de wandelgangen. Gelukkig kunnen we in onze online vergadering prima op een scherm, en het is prettig om even te overleggen. Tijdens het overleg van vandaag viel me op dat bij Nina op het bureau een bos gele tulpen stond, en toen we het erover hadden (want we praten heus niet alleen maar over woordjesoverhoringen) bleek dat zij zaterdag die van school gekregen had, als blijk van waardering. En die waardering was niet alleen maar aan haar betoond; bijna de hele sectie bleek zo’n boeket te hebben ontvangen, behalve Judith en ik. De gedachte dat Judith en ik falers waren, aan wie de schoolleiding geen tulpen gunde, drong zich even op, maar al gauw bleek dat de gehele divisie Leiden nog geen bloemen had gekregen. Gelukkig maar.

Toen vanmiddag werd aangebeld en een vriendelijke mevrouw van de lokale Voorburgse bloemist mij wees op de bos gele tulpen die ze op de stoep had gelegd (bloemen brengen in corona-tijd is een stuk minder leuk dan vroeger), was het misschien iets minder een verrassing dan het voor mijn collega’s is geweest, maar niet minder fijn om te ontvangen. Het is fijn om te weten dat je werkgever vindt dat je goed werk levert en dankbaar is voor je inzet, en ik kan naar alle eerlijkheid zeggen dat ik het graag doe. Ik hoef natuurlijk ook niet in een ebolapak ernstig zieke mensen om te draaien; op mijn reet achter mijn laptop zitten is niet de manier waarop ik het liefst mijn werk doe, maar het is natuurlijk prima te doen. En anders dan de schoolleiding hoef ik geen moeilijke beslissingen te nemen, over welke toets wel of niet afgenomen gaat worden, over of we wel of niet een nieuwe reis moeten boeken, over welke leerlingen op school mogen werken omdat ze dat thuis niet kunnen doen. Ik hoef alleen maar te vernemen wat die beslissingen zijn, zo nodig een paar keer flink te vloeken, en dan aan het werk te gaan. Ik heb geen idee of de leden van de schoolleiding ook tulpen hebben gekregen, maar ik mag eigenlijk wel hopen van wel. Een blijk van waardering is ook in het onderwijs heel fijn om te ontvangen, of je hem nou van je baas krijgt, van ouders, van leerlingen of desnoods van jezelf. We doen het hartstikke goed, mensen!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.