Corona,  Corona-diaries,  Gezeur,  Tuin

Een beetje beter

Voor iedereen die naar aanleiding van de corona-diaries van de afgelopen dagen dacht dat ik langzaam in totale wanhoop en waanzin aan het afglijden was: het gaat inmiddels weer een beetje beter. Maar het ging echt helemaal niet zo goed, met niks om me op te verheugen en de hele tijd binnen zitten. Wat ook niet hielp was dat ik het moeilijke besluit moest nemen om de Athene-reis, die ik met Michel, Saskia en 31 leerlingen die er heel veel zin in hadden, niet te verplaatsen naar het eind van de zomer, maar om hem helemaal te cancelen. Inmiddels raak ik ook wel een beetje zenuwachtig over de plannen die Michel en ik voor de zomer hadden gemaakt: we hebben vliegtickets en hotels geboekt voor Rome en Kopenhagen. Ik hoop ontzettend dat alles weer goed is en dat we gewoon kunnen gaan, en ik beloof hierbij plechtig dat we, als we inderdaad in Rome terecht kunnen, zo ongelooflijk hard met de creditcard zullen wapperen dat ze misschien niet helemaal uit het financiële dal komen, maar wel een behoorlijke boost zullen ervaren. Maar het zal erom spannen. Voor de meivakantie hadden we geen andere plannen dan de Athene-reis, dus aan de oproep van Rutte om niet meteen allerlei plannen voor na 28 april te maken kunnen we makkelijk beantwoorden. Daar staat tegenover dat ik zodra het mag in de trein naar Maastricht ga zitten, want dat blijkt de plek die ik het meeste mis nu ik daar niet heen kan. En hoewel ik nog niets in mijn agenda mag zetten, kan ik me daar dan toch een beetje op verheugen.

Wat ook wel heeft bijgedragen aan dat ik me nu een beetje beter voel, is dat ik eerlijk ben geweest over hoe het gaat. Ik ben er echt even klaar mee, om te doen alsof het allemaal wel meevalt. Dit is geen makkelijke periode, voor niemand, en als we allemaal stoppen met faken dat het wel prima is zo en dat we zo enorm genieten van al die quality time met onze partner, kinderen of rechterhand, dan scheelt dat in elk geval in het schuldgevoel dat iemand anders heeft die zich niet zo top voelt. Het is overigens best mogelijk om te genieten van iets en tegelijkertijd te hopen dat je snel iets anders mag doen – ga maar een keer in de Baron zitten in de Efteling, niemand wil dat dat eeuwig duurt. De zon die dit weekend zo heerlijk scheen heeft me ook wel geholpen; Michel en ik hebben de tuin opgeruimd (dat wil zeggen dat we alle dode planten hebben weggedaan, waardoor we nu zegge en schrijve 1 plant in de tuin hebben staan) en lekker buiten gezeten. En tijdens het hardlopen zag ik allemaal affiches in de stad, met een variatie op een tekst van Ramses Shaffy, en daar kreeg ik eigenlijk best een fijn gevoel van. Ik weet niet aan wie we die affiches te danken hebben, maar ik was er erg blij mee. Laten we hopen dat het vanaf nu bergopwaarts gaat, met iedereen!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.