Corona,  Corona-diaries,  Kunst,  Thuismuseum

Ons museum: De eenzame doelman

Omdat we niet meer naar musea kunnen, zijn veel musea op het moment aangewezen op online presentatie van hun collectie. Ik vind dat enerzijds fijn, want nu kan ik nog steeds naar kunst kijken, maar anderzijds helemaal niet fijn, want ik heb helemaal geen zin om online naar kunst te kijken – ik wacht eigenlijk liever tot ik weer lekker met mijn museumkaart kan wapperen. Ik kies er dus voor om geen gebruik te maken van het online aanbod van musea waar ik als de corona-crisis voorbij is gewoon heen kan gaan, en wel te kijken bij musea die ik voorlopig niet of überhaupt nooit ga bezoeken (ik zie mezelf nog niet zo snel in Sao Paolo lopen, maar de website van het MASP ziet er prachtig uit). Maar Michel en ik hebben hier in huis ook nog wel een paar kunstobjecten, dus voor de mensen die het wel fijn vinden om online cultuur te halen presenteer ik nu de collectie Buijs-Herman.

Voetbal speelt een belangrijke rol in het leven van Michel en mij. Men denkt vaak dat ik alleen maar voetbal kijk omdat dat hier in huis onvermijdelijk is, maar dat is niet zo; voetbal kijken is hier in huis inderdaad onvermijdelijk, maar dat komt deels doordat ik het ook graag kijk. We hebben jarenlang een abonnement op de Eredivisie gehad, en ik was dan degene die op zondag rond 13.00 de televisie aanzette. Ik ging dan niet de hele middag ademloos naar het scherm zitten staren, maar ik kon heerlijk werken met voetbalcommentaar op de achtergrond.* Toen ik nog thuis woonde, keek ik elke zondagavond Studio Sport (nooit met het bord op schoot, zo ben ik niet opgevoed – wel geworden overigens, ik eet inmiddels zelden aan tafel), en dat ben ik weer gaan doen toen Michel en ik gingen samenwonen. Michel is een voetballer, dat zie je aan hoe hij loopt, en waar hij vroeger op het veld speelde, speelt hij nu al jaren zaalvoetbal bij de VV LEO. Als er Champions League is, kijken we dat, en hetzelfde geldt voor Europa League, wedstrijden van het Nederlands en het Brits nationaal team en bekervoetbal. Ik heb een zwak voor MVV, maar op zich is de support-volgorde hier in huis 1. Ajax 2. Sparta 3. De tegenstander van PSV.
Alsof er nog niet genoeg voetbal op televisie is, hangt er boven onze televisie een ingelijste foto van Hans van der Meer, die prachtige foto’s heeft gemaakt van Nederlandse amateurvoetballers (te zien in het boek ‘Hollandse Velden’). Voor NRC breidde hij zijn portfolio uit met een serie foto’s uit Zwitserland en Oostenrijk, en een van die foto’s was te bestellen bij de webwinkel van NRC, in een oplage van 49. Net als in het geval van het schilderij van Lou Reed heb ik hier een beetje geld uit de erfenis van mijn oma voor ingezet (mijn andere oma overigens); ik weet niet meer precies wanneer we hem gekocht hebben, maar ik denk dat de eenzame doelman al ruim 10 jaar bij ons aan de muur hangt. Ik vind het een prachtige foto – vooral vanwege het contrast tussen het strak onderhouden voetbalveld en de grillige bergen. Je kan wel denken dat de mens de natuur kan inperken, plat maken en er witte lijnen op kan schilderen, maar de echte natuur blijft op de achtergrond aanwezig. Maar in tijden dat we thuis zitten omdat een vooralsnog oncontroleerbaar virus onze zorgvuldig opgezette plannen op de helling heeft gezet zijn we ons daar maar al te zeer van bewust.

* Nee, radio luisteren is niet hetzelfde. Ik word bloedstollend zenuwachtig van stemmen zonder beeld als het over sport gaat.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.