Corona,  Corona-diaries,  Muziek,  Thuismuseum

Ons museum: John Lennon, Stuart Sutcliffe en George Harrison op een vrachtwagen

Omdat we niet meer naar musea kunnen, zijn veel musea op het moment aangewezen op online presentatie van hun collectie. Ik vind dat enerzijds fijn, want nu kan ik nog steeds naar kunst kijken, maar anderzijds helemaal niet fijn, want ik heb helemaal geen zin om online naar kunst te kijken – ik wacht eigenlijk liever tot ik weer lekker met mijn museumkaart kan wapperen. Ik kies er dus voor om geen gebruik te maken van het online aanbod van musea waar ik als de corona-crisis voorbij is gewoon heen kan gaan, en wel te kijken bij musea die ik voorlopig niet of überhaupt nooit ga bezoeken (ik zie mezelf nog niet zo snel in Sao Paolo lopen, maar de website van het MASP ziet er prachtig uit). Maar Michel en ik hebben hier in huis ook nog wel een paar kunstobjecten, dus voor de mensen die het wel fijn vinden om online cultuur te halen presenteer ik nu de collectie Buijs-Herman.


Er is een generatie die een volledige persoonlijkheidstest kan doen aan de hand van de vraag: ‘Beatles of Stones?’ Ik behoor niet tot die generatie, want toen ik muzikaal actief werd, was die strijd was allang niet meer relevant – toen ging het eerder om de vraag: ‘Wham! of Duran Duran?’ Maar Michel was altijd van de Beatles (al is hij ook naar ontzettend veel concerten van de Rolling Stones geweest, dus ik vermoed dat er ook sprake is van een zeker pragmatisme, want naar de Beatles kunnen we niet meer, en dat Stones zijn niet kapot te krijgen) en toen hij promoveerde, op 15 mei 2003, wilde ik hem graag een mooi cadeau geven. Hij had eerder al eens enthousiast gekeken naar een foto die in het huis van mijn ouders hing, van 3 leden van de Beatles, die stoer zaten te wezen op een vrachtwagen. Het leek me wel een mooi plan om zo’n soort foto aan Michel te geven, maar toen ik wat onderzoek had gedaan naar de fotografe, Astrid Kirchherr, en haar oeuvre, werd het mij al snel duidelijk dat ik dat helemaal niet kon betalen. Ik heb uiteindelijk een heel fraaie kandelaar van Philippe Starck gekocht – misschien een beetje een compromiscadeau, maar het probleem loste zichzelf op, want mijn ouders zijn vlak voor de promotie van Michel gescheiden, en zij vonden die foto, dus die specifieke foto uit hun eigen nog te verdelen boedel, ook wel een mooi geschenk. Dus kort na 15 mei heeft de jonge doctor de foto uit mijn ouderlijk huis bij ons boven de kachel gehangen, en daar hangt hij nog steeds.

Het gaat dus om een foto van 3 Beatles, en dan ook nog eens de 3 mooiste leden van de Beatles: George Harrison, Stuart Sutcliffe en John Lennon. De foto is gemaakt in 1960, door een jonge Duitse fotografe, Astrid Kirchherr, die verliefd werd op Sutcliffe, en de band een achteraf gezien onnodige maar legendarische make-over gaf. Waar ze er op deze foto nog uitzien als nozems met vetkuiven en stoere leren jackies, is Kirchherr verantwoordelijk voor die gekke coupes waarmee de Beatles echt zijn doorgebroken. Ook na de dood van Sutcliffe (in 1962 al – hij was toen al uit de band gestapt omdat hij liever kunstenaar dan basgitarist was) heeft zij de Beatles gefotografeerd, en uiteindelijk is zij gestopt met fotograferen, omdat het niet meer uitmaakte wat ze deed: ze stond sowieso bekend als ‘de Beatles-fotograaf’. Ergens vind ik het een heel mooie gedachte dat mijn vader, van wie ik naar muziek heb leren luisteren, het initiatief heeft genomen deze foto aan Michel, met wie ik de rest van mijn leven muziek wil luisteren, te geven. En ik ben nooit zo van de Stones geweest – maar deze Beatles zijn prachtig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.