101 liedjes,  44 dingen,  Corona,  Corona-diaries,  Muziek

Niets om me schuldig over te voelen

Ik ben op zich een enorm elitaire trut, maar wat ik een van mijn leukste karaktertrekken vind is dat ik er nooit enige moeite mee heb om high culture met low culture te vermengen. Ik vind namelijk dat je best kunt houden van zowel filmhuisfilms als keiharde actiekrakers die voldoen aan de 3 criteria die mijn vriend Bas voor een geslaagde film heeft geformuleerd (‘schieten, tieten en helicopters’), van zowel zesgangendiners in fancy restaurants als frikandellen speciaal, en zowel van dikke moeilijke boeken als Young Adult boeken waar zelfs iemand met een ziel van beton van moet huilen. Ook in mijn muziekkeuze behoud ik me het recht voor om alles door elkaar te luisteren. Op zich moet ik wel bekennen dat ik zelden of nooit de echte high culture op het gebied van muziek tot me laat doordringen, want ik mijd klassieke muziek (lang verhaal, heeft met mijn ex te maken en hoe ik me daardoor voel als ik die muziek luister), dus dan gaat het om de op zich maatschappelijk geaccepteerde pop/rock ten opzichte van de pop/rock waarop neergekeken wordt. Meestal moet je dan zeggen dat dit soort liefhebberijen guilty pleasures zijn, maar ik vertik het om me schuldig te voelen over iets waar ik enthousiast over ben – van dat soort smaakcensuur ben ik niet gediend. Iemand anders mag best vinden dat ik een slechte smaak heb, ik vind alleen maar dat ik echt geweldige muziek luister. Omdat ik met dank aan corona de ganse dag achter mijn laptop doorbreng, heb ik nu wel tijd om aan mijn 101-liedjesplaylist te werken; dat is iets wat ik me al jaren voorneem, maar nu dan toch eindelijk daadwerkelijk doe.


In de oorspronkelijke regels die ik ooit heb geformuleerd voor het lijstje mag ik van mezelf 10 guilty pleasures opnemen. Kennelijk was ik vroeger iets strenger voor mezelf, want ik heb die term dus in het verleden wel gebruikt als stok om mezelf te slaan, maar eigenlijk maakt het niet uit hoe je die dingen noemt: ik ben nu zo ver met mijn lijst dat ik nu prima kan vertellen welke 10 nummers op zich slecht zijn, maar zo belangrijk dat ze in mijn all time top 101 staan. De hoogstgeplaatste, want aangemerkt voor de top 20 is ‘Jeanny‘ van Falco. Ik weet het, het is verschrikkelijk, maar hij komt uit de jaren ’80 en ik was toen kennelijk in een fase waarin je indruk op mij kon maken door keihard te schmieren. Hij zit in mijn hardloopplaylist, en ik heb vrienden met wie ik zonder enige moeite zo’n beetje de hele tekst achter elkaar kan opvoeren. Min of meer uit dezelfde periode komen ‘We are the world‘ (USA for Africa), mijn favoriete kerstnummer aller tijden ‘Do they know it’s Christmas‘ (Band Aid) en ‘Annie, I’m not your daddy‘ van Kid Creole and the Coconuts (‘If I were in your blood, then you wouldn’t be so ugly’). Veel ouder is ‘Tell Laura I love her‘ van Ray Peterson, dat ik vroeger bij mijn vader in de auto luisterde en waarvan het ‘pompompompom’ op het meest dramatische moment mij inmiddels aan het lachen maakt*, en veel recenter zijn ‘Smooth‘ van Santana met Rob Thomas en ‘Livin’ la vida loca‘ van Ricky Martin – beide hoogtepunten uit de jaren ’90. Ik ben geen fan van Acda & De Munnik, ook nooit geweest, maar ‘Halve zinnen‘ is een prachtnummer. De laatste 2 nummers associeer ik sterk met Martine, omdat we elkaar te pas en te onpas (vooral te onpas) random citaten eruit sturen: ‘Casanova‘ van Ultimate Kaos en de onomstreden nummer laatst van mijn top 101: ‘Talk dirty to me‘ van Jason Derulo. Het is misschien een twijfelachtige eer om the worst of the best te zijn, maar ik denk niet dat dat voor Jason een probleem is. En ook hier voel ik me niet schuldig over.

* ‘But as they pulled him from the twisted wreck, with his dying breath they heard him say POMPOMPOMPOM Tell Laura I love her…’ GIEREN. Elke keer weer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.