Corona,  Corona-diaries,  Leiden,  Restaurant,  Wijn

Uit eten

Op zaterdag 14 maart gingen Michel en ik uit eten, bij restaurant Wielinga, waar we op zich elke zaterdag borrelen, maar zelden dineren. Althans niet samen, want Michel at daar geregeld met zijn vriend Adriaan; na een dag intensief samenwerken gingen ze hun prestaties graag vieren met een fles wijn, een diner, en vaak nog een fles wijn, want als je hard aan de slag bent geweest en je houdt van wijn en eten, is er geen reden om niet uitgebreid te genieten van het gebodene en je vriendschap. Michel kwam vaak heel enthousiast thuis, dus ik wilde er ook wel een keer heen, en we kozen dus zaterdag 14 maart. Toen wisten we nog niet dat we daarmee de laatst mogelijke pre-lockdowndatum hadden gekozen om uit eten te gaan, en we hebben daar ook niet gepartyd like it’s 1999, maar wel echt heel erg lekker gegeten en gedronken. Daar konden we wel een tijdje op teren, en dat moest natuurlijk ook, want we mochten maar liefst twee en een halve maand geen restaurants bezoeken. Zodra bekend werd dat op 1 juni de horeca de deuren weer zou openen, heb ik contact opgenomen met Ellen, de boss lady van Wielinga, om haar te melden dat we graag in het restaurant waar we effectief de horeca vaarwel hadden gezegd ook onze herintreding wilden doen, en op haar ‘we weten nog niet precies wat we dan serveren’ antwoordde ik dat we hoe dan ook kwamen, al zou ze een pakje Tucjes op  tafel slingeren.

Tot onze grote vreugde was het gisteren prachtig weer, dus we konden de avond beginnen met een drankje op het anderhalvemeterterras. Ik had enorme dorst maar ik wilde niet beginnen met cola zero, want dat leek me een beetje banaal, zodat ik naar de andere kant doorsloeg en een mooi glas champagne bestelde. Het was prachtig. Ik was al gelukkig, want zon en terras en diner in het verschiet, maar als ik bubbels drink, word ik extra gelukkig, en de craving die ik al een week had naar een garnalenkroket kon ook meteen opgelost worden, want die bleek ik gewoon vanaf de borrelkaart te kunnen bestellen. Toen we later naar binnen gingen at ik gebakken zwezerik met allerlei bereidingen van komkommer en een tournedos met sjalottenjus, met als bonus friet met truffelmayonaise. En natuurlijk was er wijn bij: na de champagne heb ik een glas verdicchio gedronken, bij mijn voorgerecht rosé uit de Provence en daarna een shiraz uit Australië. We dronken buiten koffie en net toen we naar huis gingen hebben we toch nog één glas rode wijn gedronken. Ik zal niet zeggen dat ik me zorgen maakte, want horeca is niet echt iets dat je verleert, maar ik kon het nog. Inclusief op hoge hakken naar huis lopen met een paar glazen wijn in mijn donder. Heerlijk. En die Tucjes? Die had Ellen speciaal voor mij in huis gehaald, dus ik voelde me extra welkom. Dat smaakt naar heel veel meer restaurantbezoek de komende periode!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.