Corona,  Corona-diaries,  Cultuur,  Lakenhal,  Museum,  Restaurant,  Verheuglijst

Anderhalvemetermagie

Het is 1 juno. We lachen al sinds maart om Ferd Grapperhaus met zijn ‘alles gaat dicht tot 1 juno’, maar nu het zo ver is zou ik zo een biertje voor the Ferd kopen. Op het terras, want dat kan nu weer. Morgen ga ik weer naar school, met de fiets, omdat ik nog een beetje bang ben voor het openbaar vervoer en hoe alles daarin geregeld zal zijn. Of niet. Ik neem nog even een week om te kijken hoe andere mensen dat ervaren, en als ik er vertrouwen in heb dat ik daar zonder corona aangehoest te krijgen uitkom, zal ik het een keertje zelf proberen. Met een van mijn vele hippe niet-medische mondmaskers, want ik ben natuurlijk overal op voorbereid: ik heb maskers met kunstprint, van Afrikaanse stoffenprint en van spijkerstof. Maar eerst gewoon weer even naar buiten. Toen ik vanochtend ging hardlopen, zag ik terraseigenaren hun meubilair buiten zetten, en de hoop op betere tijden straalt aan alle kanten door de stad. Michel en ik hebben vandaag natuurlijk een horeca-date met elkaar: we gaan wat drinken op het terras bij Wielinga en op een gegeven moment gaan we zelfs naar binnen om een van de dertig mensen te zijn die daar mogen eten. Op 14 maart hebben we onze laatste restaurantmaaltijd bij Wielinga geconsumeerd en het is dus heerlijk symmetrisch om ook ons eerste versoepelingsdiner daar te genieten. Er zal champagne zijn. En wijn. En heel veel lekker eten, want daar ben ik wel aan toe.

Heel langzaam gaan de deuren overal weer open. Er mag steeds meer, en er komt meer om naar uit te kijken. Ik durf zowaar mijn verheuglijst er weer eens bij te pakken en dingen in mijn agenda te zetten. Woensdag lunchen met Lianne, donderdag mijn mentorleerlingen op anderhalve meter feliciteren omdat ze geslaagd zijn, vrijdag naar de Lakenhal (die er, getuige onderstaand filmpje, helemaal klaar voor zijn) en misschien ga ik ook nog wel naar de bioscoop. Ik vind het zo heerlijk dat er weer dingen mogen en dat het voelt alsof ik stukje bij beetje de awesomeheid van mijn leven terugkrijg. Ik ben van plan om ontzettend voorzichtig met de herwonnen vrij om te gaan, want ik ben erg bang voor de tweede golf, omdat alles dan weer terug naar nul zou kunnen gaan. Voor mij dus geen stiekeme feestjes met veel mensen, of doen alsof iemand tot mijn huiselijke kring hoort zodat ik er lekker dicht op kan zitten op een terras. Ik maak geen plezierreisjes met de trein, ik heb mijn verjaardagsplannen gecanceld en ik vrees dat ik de zomervakanties in Rome en Kopenhagen op mijn buik kan schrijven. Maar als ik daarvoor terugkrijg dat ik een drankje in de zon mag drinken, weer een beetje cultuur kan pakken en een paar pubers live kan uitschelden, ben ik al zielsgelukkig. En als mensen met familie in verzorgingshuizen weer bij hen op bezoek kunnen, is het nog mooier. Laten we met zijn allen knokken voor een beetje anderhalvemetermagie!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.