Corona,  Corona-diaries,  Kunst,  Thuismuseum

Ons museum: Breuvage amoureux

Omdat we niet meer naar musea kunnen, zijn veel musea op het moment aangewezen op online presentatie van hun collectie. Ik vind dat enerzijds fijn, want nu kan ik nog steeds naar kunst kijken, maar anderzijds helemaal niet fijn, want ik heb helemaal geen zin om online naar kunst te kijken – ik wacht eigenlijk liever tot ik weer lekker met mijn museumkaart kan wapperen. Ik kies er dus voor om geen gebruik te maken van het online aanbod van musea waar ik als de corona-crisis voorbij is gewoon heen kan gaan, en wel te kijken bij musea die ik voorlopig niet of überhaupt nooit ga bezoeken (ik zie mezelf nog niet zo snel in Sao Paolo lopen, maar de website van het MASP ziet er prachtig uit). Maar Michel en ik hebben hier in huis ook nog wel een paar kunstobjecten, dus voor de mensen die het wel fijn vinden om online cultuur te halen presenteer ik nu de collectie Buijs-Herman.

In 2014 zag mijn leven er aanzienlijk anders uit dan nu. Ja, iedereen zijn leven zag er in 2014 aanzienlijk anders uit dan nu, want toen zaten we niet de hele dag binnen te wachten tot het 1 juno werd zodat we weer naar de horeca konden, maar ik bedoel eigenlijk anders dan in de tijd voor corona. Ik deed toen op zich alles wat ik nu ook doe, dus aan alle kanten te veel dingen door elkaar, en ik wist dat ook nog te combineren met een opleiding tot docent Iyengar yoga, wat tot gevolg had dat ik praktisch elk weekend op het instituut in Amsterdam doorbracht. Voor Michel had dit ook een consequentie, want waar we ruim 15 jaar lang elke zaterdag samen de stad in gingen, boodschappen deden op de markt en daarna een drankje dronken, moest hij dat gedurende de hele yoga-opleiding (ik ben na 4 jaar gesjeesd overigens) in zijn eentje doen. Op een zaterdagmiddag checkte ik in de pauze tussen de theorieles en de tweede praktijkles van de dag mijn mail, en toen had ik een bericht van Michel, die mij nooit mailt, want we wonen op hetzelfde adres, behalve kennelijk als hij is gegrepen door een kunstwerk dat hij graag wil hebben.
Het is eenieder die alle afleveringen van het thuismuseum heeft gelezen misschien opgevallen dat zo goed als alles wat hier in huis aan kunst staat of hangt door mij is uitgezocht, aangeschaft of geregeld door het bij mijn familie los te terroriseren, dus het leek me niet dat ik in mijn recht zou staan als ik Michel zou misgunnen om een schilderij te kopen dat hij heel erg mooi vond en van zijn eigen geld wilde aanschaffen. Bovendien vond, en vind, ik het ook helemaal niet erg om naar de Breuvage amoureux (het liefdesdrankje) te kijken. Hij heeft het gekocht en sindsdien hangt het onderaan de trap, op een voor visite misschien niet zo opvallende plek, maar wij zien het elke keer als we van boven naar beneden gaan. Uit de emailcorrespondentie die Michel met Cyril Desmet, de schilder, heeft gevoerd, blijkt dat Michel er een bijna middeleeuwse charme in ziet, en ik deel dat wel – ik snap niet precies wat die mevrouw in die enorme theekop doet, maar dat maakt het alleen maar interessanter om naar te kijken, en het verhaal verzin ik zelf wel. Michel heeft op een zaterdag later in 2014 in de galerie waar hij de Breuvage gekocht heeft met Desmet gesproken. Ook daar was ik niet bij, want ik was weer in Amsterdam. Ik heb door die opleiding al met al best veel gemist, maar ach, ik kan mijn tenen aanraken en op mijn hoofd staan (niet tegelijkertijd), en als ik op de bank zit, zie ik het schilderij, dus misschien ben ik er al met al wel als winnaar uitgekomen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.