Corona,  Corona-diaries

Een jaar

Op 14 maart 2020 gingen Michel en ik uit eten, bij Wielinga. Het was een beetje een rare week geweest, want corona werd een steeds reëlere factor in het dagelijks leven, maar vooralsnog leek het alsof het voor ons nog business as usual zou zijn. Ik was die week gewoon naar school geweest en had zelfs een filmpje voor D66 opgenomen, al was het wel een beetje raar dat ik de mensen van het filmteam geen hand mocht geven. Maar dat was eigenlijk het raarste. Die woensdag waren Michel, Bas en ik naar Rotterdam gegaan, om te ontbijten bij FG (een verjaardagscadeau voor Bas) en ik heb nog een foto van ons in de trein – hutjemutje in de spits, zonder mondkapje, op een OV-beweging die inmiddels langs alle meetlatten als ‘overbodig’ zou worden geoormerkt, en dat dan nog los van het feit dat het doel van de reis, zoveel mogelijk eten in de horeca, op het moment ook niet haalbaar is. We zouden op 15 maart naar de Arena gaan, om Ajax te zien spelen tegen een club die weinig kans maakte, maar dat werd, in mijn herinnering althans, op die ochtend zelf pas gecanceld, dus daar hadden we bij Wielinga allemaal geen weet van. We aten allerlei gerechten, we proostten op elkaar met grote glazen wijn, we hadden plezier en riepen ‘Tot ziens’ toen we net iets te laat en net iets te beschonken naar buiten liepen. Wisten wij veel dat er de volgende dag een persconferentie zou komen waar alles anders door werd.

Nou ja, alles. Ik heb uiteindelijk geen dag minder gewerkt door corona, en Michel ook niet.  We hebben ook geen euro minder verdiend. Dat ‘Tot ziens’ bij Wielinga is ook uitgekomen, al hebben we er twee maanden op moeten wachten en wachten we inmiddels al veel langer om het weer te kunnen zeggen. Ik ben doorgegaan met sporten, met schrijven, met lezen en met series kijken. Ik ben begonnen met fietsen (op mijn racefiets bedoel ik) en om toch nog een beetje een culinair gevoel te hebben kook ik vaker uit een van de vele kookboeken die ik heb. Ik bel mijn moeder, app Lianne en zie Martine op school. Voor veel mensen is er natuurlijk veel meer anders dan voor mij. Er zijn mensen die hun baan zijn kwijtgeraakt, die hun bedrijf hebben moeten sluiten, die al maanden niet meer kunnen optreden of gasten kunnen ontvangen in hun restaurant, bioscoop of museum. En hoewel ik zeker weet dat er ook mensen zijn die het ergens wel prettig vinden zo (kinderen die gepest worden op school, mensen die heel veel reistijd hadden van en naar hun werk, mensen met angsten op het sociale vlak), is het merendeel van de mensen er na een jaar ook echt wel klaar mee. De mensen die volgende week jarig zijn hebben voor het tweede achtereenvolgende jaar een bij voorbaat teleurstellend verjaardagsfeestje. Straks gaat de zon schijnen en dan willen we elkaar knuffelen en wijn drinken op het terras. Of bier. En daarna naar de film. Laten we hopen dat we daar niet nog een jaar op hoeven te wachten.

One Comment

  • Vader

    13 march 2020: I installed some art in an exhibition at teh rugby stadium in Narbonne
    14 march 2020: vernissage
    15 march 2020: exhibition ends very early
    (I managed to have an exhibition in Sigean in the very few wekks that there was no lockdown. Since then, books not exhibitions — 2 more underway)

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.