Stonecamp 2022

Mensen zijn altijd best verbaasd als ze horen dat ik, een classica met een duidelijke voorkeur voor Grieks boven Latijn, maar een paar keer in Griekenland ben geweest. Ik heb grote delen van het land niet gezien, en ik schaam me daar op zich niet voor, want ik ben een tekstenvrouw (en teksten kun je overal lezen), ik ben niet zo iemand die je alleen maar de fundamenten van wat ooit een tempel is geweest hoeft te tonen om vervolgens een volledige mentale reconstructie van wat daar gestaan moet hebben te kunnen maken en ik ben van mening dat de Grieken na de oudheid eigenlijk niet zo heel veel meer hebben voortgebracht dan Demis Roussos en moussaka. Maar ja, die oudheid hè. In 2019 vatte ik het woeste idee op om Stonecamp (de skireis van school heet Snowcamp) te organiseren, een facultatieve reis voor leerlingen van klas 4, 5 en 6, die gepland was voor de meivakantie van 2020. Toen kwam corona en hebben we de reis maar liefst 2 keer moeten verzetten, maar dit jaar kon het, zodat ik met een groep van 40 pubers, van wie sommigen 2,5 jaar ingeschreven hebben gestaan, Michel en 2 collega’s eindelijk mocht afreizen. Er leek geen zegen op te rusten, want hoewel er weinig tot geen covid was, was op Schiphol toch nog de pleuris uitgebroken – het was zo druk dat er vluchten gecanceld werden, maar tot mijn vreugde niet die van ons. Na een paar keer uitzonderlijk lang in de rij te hebben gestaan lukte het ons om in te checken en te boarden, en waar ik al een tijdje zeg dat ik pas zou geloven dat Stonecamp door zou gaan als ik op de Acropolis stond, kon ik tot mijn vreugde constateren dat dat afgelopen zaterdag dan tocht echt het geval was.

En het was heerlijk. We stonden voor het Parthenon, het Erechtheion, de Romeinse agora, de Griekse agora en de Toren van de Winden. We mochten zonder gedoe het Acropolis-museum in en met gedoe het Nationaal Archeologisch Museum. Ik blufte ons langs de bewaking van het Panathenaeïsch stadion door met een formulier met stempels te wapperen en mocht zien hoe een groot deel van de leerlingen best bereid was een sprintje te trekken. Ik ging voor het eerst in mijn leven naar Epidaurus en Mycene, met als bonus het kanaal van Korinthe en fancy grote jachten in Nafplion. Een viertal leerlingen had aangeboden om een deel van het programma te verzorgen en ik heb ervan genoten om ze te zien optreden. Het regende een ochtend, maar dat was geen nare harde regen, dus dat viel ook alleszins mee. We aten op terrasjes zonder naar de menukaarten te kijken, want alle menukaarten waren toch hetzelfde, en ik bestelde elke dag minstens een keer de cougetteballetjes (κολοκυθοκεφτέδες) want die vond ik het lekkerst, en bovendien waren die overal toch een beetje anders. Dat was dus allemaal al mooi, maar het allermooiste was het om met deze groep leerlingen op pad te zijn: ze waren geïnteresseerd, vrolijk, gemotiveerd en grappig. En het was gewoon heel erg gezellig – al met al dus zeer het wachten waard!