Gezeur,  Yoga

Dilemma’s dilemma’s

Ik zit nu aan het eind van het tweede jaar van een driejarige opleiding om Iyengar yoga-docent te worden, en het ziet ernaar uit dat ik ook dit jaar zal halen. Althans, als ik het huiswerk dat we 1 juni moeten inleveren af heb, en als ik begin juni nog 2 dagen workshop volg, maar dat zou volgens mij wel moeten lukken. Zaterdag hadden we een assessment van onze voortgang in de praktijk, waar we allemaal bloedzenuwachtig voor waren, omdat was aangekondigd dat we individueel beoordeeld zouden worden en zouden horen of we voldoende voortgang hadden geboekt om naar het derde jaar te mogen, maar dat liep af met een beetje een sisser, want nadat we drie uur lang alles hadden laten zien wat we in huis hadden, waarbij ik zelfs totaal genegeerd heb dat mijn arm behoorlijk pijnlijk was (want vragen ‘wat is de aanpassing voor een zere elleboog?’ me niet bevorderlijk leek voor de resultaten van het assessment), kregen we bij wijze van feedback een algemeen verhaal, namelijk dat ze onze inzet tijdens de weekends waarderen, maar dat we te weinig voortgang boeken zolang we niet vaak genoeg naar de les komen. Naar mijn perceptie kom ik vaak genoeg naar de les, dus ik had er niet zoveel aan. Ik had namelijk gehoopt op wat ondersteuning bij de beslissing of ik volgend jaar de opleiding voltijds of in deeltijd wilde gaan doen, en die heb ik niet gekregen.

yogaDus nu moet ik het toch maar zelf beslissen. Een week of zes geleden kwam er een brief uit India, van Geeta Iyengar, de dochter van BKS Iyengar, die na zijn dood de boel heeft overgenomen, waarin stond dat er tussen januari 2016 en mei 2017 geen examens zouden worden afgenomen. Dit leidde tot veel consternatie in mijn jaar (want wij zouden in juni 2016 examen moeten doen), maar ik vond het wel een prettige gedachte. Sterker nog, ik zag het al helemaal voor me: ik zou het laatste jaar in 2 jaar doen, dan had ik genoeg tijd om goed aan de houdingen te werken, en dan zou ik iets meer weekends overhebben om al die andere dingen die ik moet en wil doen voor elkaar te krijgen. Het alternatief was wat de opleiding voorstelde, namelijk de opleiding voltijds doen, in juni 2016 een soort tijdelijk diploma krijgen en dan in juni 2017 ‘echt’ examen doen. Maar ik ken mezelf: ik zou dan in juni 2017 keihard zakken, en dan ben ik nog veel verder van huis. Ik was dus al helemaal tevreden met de oplossing die ik voor het probleem gevonden had – het was zelfs een soort win-win situatie. Inmiddels schijnt er nog een brief uit India te zijn gekomen, waarin staat dat we volgend jaar toch wel examen kunnen doen, en nu weet ik het niet meer, want het was gewoon zoveel makkelijker toen ik geen beslissing kon nemen en alleen maar een oplossing hoefde te vinden voor een probleem dat anderen veroorzaakt hadden. Gelukkig heb ik nog tot september om erover na te denken.

Ja, dat ben ik op de foto. In het soort yoga dat ik doe komt het weleens voor dat je door middel van drie dames en een flinke kerel over een bankje in allerlei rare houdingen wordt geperst. Dus iedereen die denkt dat ik op de lerarenopleiding lekker een hele dag op de grond lig te chillen is van harte uitgenodigd om een keer mee te doen.