Eten,  Restaurant

Een prachtlunch

Hoewel ik het doorgaans erg leuk vind om cadeaus voor mensen te kopen, vond ik het dit jaar voor de verjaardag van B nogal lastig, en wel omdat hij binnenkort voor minstens een jaar naar het buitenland vertrekt, maar misschien wel langer, dus alles wat ook maar iets weegt of ruimte inneemt is eigenlijk een beetje zinloos. Gelukkig had hij de documentaire ‘Sergio Herman: Fucking Perfect’ gezien, en was hij daar ook heel enthousiast over, zodat het mij een mooi plan leek om met hem en M voor een lunch naar Cadzand af te reizen, alwaar het restaurant PureC is – weliswaar niet met de heer Herman in de keuken, maar hij heeft wel meegedacht, en ik vermoedde dat zijn invloed duidelijk herkenbaar zou zijn. En dat was ook zo, en dat is natuurlijk helemaal niet erg: het was allemaal ontzettend lekker, maar ook ontzettend mooi, vandaar de extreem hoge foto-dichtheid van deze blog, want ik kan gewoon niet kiezen uit alle foto’s die ik gemaakt heb.

purec2Na een autorit van 2,5 uur lustten we wel een drankje (waarbij 1 voor mij het maximum was, want ik was de Bob voor de terugreis – eigen schuld, want ik kies dan een restaurant uit waar je niet zonder Rechtse Hobby kunt komen), dus we begonnen met een prachtige gin & tonic, met gin uit Wales en een persoonlijk juten zakje met spullen die we in het glas moesten doen. Al gauw verschenen er prachtige amuses op tafel: parels van wortel, met foie gras en kamille erin, een soort flapjes met sardine erop en artisjok en sinaasappel erin, en een bakje met kwark, tarwegras en selderij, en nog een onduidelijk gouden crunchy product. Uit een pan kregen we brioche met Oosterschelde paling, en iemand uit de keuken sneed een ding dat eruit zag als een Brabants worstenbroodje, maar dat gevuld bleek met heerlijke makreel, voor ons aan.

purec1Hoewel we nogal onder de indruk waren van het gebodene, was het ‘echte’ menu nog niet begonnen – we hadden voor 8 gangen gekozen, inclusief wijnarrangement voor de mannen, en water voor mij, met een alcoholvrije cocktail in het verschiet. Als eerste gerecht kregen we mosselen, die zowel gemarineerd als als een soort mousse aan ons gepresenteerd werden. In de schelp zat een komkommergranité, er lag gegrilde mais onder, en we proefden verder nog ketjap en lavendel. Daarna kregen we 2 bordjes die allebei met haring te maken hadden: haring op speltbrood, met biet en meidoorn, en een bloemkoolmousse met haringkuit, die volgens mij vooral diende om de heel zure smaak die in de mond achterbleef na het eerste bordje te neutraliseren. Want hoe lekker het ook was, je wilt daar niet per se lang mee blijven zitten.

purec3Het volgende gerecht was inktvis, met tête pressée van varkenskop (in inktvis), met gefrituurde amandelen en prei, en een woeste chip. In het echt zag het er nog mooier uit dan op de foto, en het had een behoorlijk uitgesproken smaak. Ik heb ook een beetje geproefd van de vin orange die erbij geschonken werd, want dat kende ik helemaal niet; het is witte wijn die als rode wijn wordt gemaakt, en het paste heel goed bij het gerecht. Daarna kregen we de zogeheten ‘garden treasures’, een wandeling door de tuin van de chef: er werd een bosje kruiden op tafel gezet, en een grote plank met 5 verschillende vegetarische gerechtjes, die allemaal op een ander kruid uit de tuin waren geïnspireerd. Ontzettend veel smaken, maar allemaal mooi met elkaar in balans.

purec4Vanaf de tafel waar wij aan zaten hadden we vrij zicht op zee, dus het hoge visgehalte van het menu paste goed bij wat we konden zien. Ook het volgende gerecht was vissig: schelvis met een slakje, en met venkel en champignons. Ik was zo onderhand ook wel toe aan iets anders dan water, want M en B hadden inmiddels 5 glazen wijn op, en hoewel ik het enthousiasme waarmee ze de Bob toeproostten wel waardeerde, wilde ik op dat moment ook weleens iets proeven. Nou heb ik weinig ervaring met alcoholvrije cocktails (we hebben op school een keer een workshop gehad, zodat we iets leuks konden schenken op schoolfeesten, maar ik dacht bij alle drankjes dat ze aanzienlijk lekkerder zouden zijn als er wodka doorheen zou zitten), maar deze was perfect – mooi om te zien, maar heerlijk om te drinken: er zat citroengras in, en gember, en een soort schuim. Ik voelde me gelijk een stuk minder zielig.

purec5

De lammetjes die in de buurt van het restaurant grazen, eten van grond die nogal onder invloed staat van de zee, zodat het vlees een beetje ziltig is (dat heet pré-salé, weer wat geleerd). Wij kregen het nog even te zien toen het in de pan lag, aangebraden en rokend op duingras, maar toen het op een bord aan ons werd aangeboden, werd het geserveerd met algen en ‘ziltige takjes’, en een heerlijk dingetje (dat blokje linksboven op de foto), dat voor een deel uit lam bestond en voor een deel uit iets anders, maar waar ik zo nog wel 3 van had kunnen eten. En hoewel het dus allemaal erg ziltig was, had de sommelier, van wie M inmiddels een gigantische fan was (B drinkt het gewoon op, die is aanzienlijk easier to please in die context), daar toch weer een mooie wijn bij weten te vinden.

purec6

En toen werd het echt spannend, want op het menu stonden 2 desserts, en noch M, noch ik zijn heel erg van de nagerechten. Ik omdat ik altijd aan de lijn* ben, M omdat hij ‘niet zo’n toetjes-man’ is, dus een chef moet van goeden huize komen om ons te winnen voor zijn zoete zaak. Het eerste nagerecht werd geleverd met een deksel van merengue, en de opdracht van een van de aardige Belgische dames die de bediening deden (in uitermate hippe jurkjes trouwens, ik kreeg er winkeldrift van) om de merengue met de lepel kapot de slaan en het dan te eten als muesli (of een ander ontbijtgraan, dat ben ik vergeten). Onder de deksel bleken yoghurt en rabarber te zitten, dus gelukkig helemaal niet zo zoet, en de viooltjessmaak die erbij zat kon ik ook erg waarderen.
purec7

Het laatste gerecht heette ‘Memory of happiness’, en was een creatie van chef Syrco Bakker, die vroeger bij zijn Indische oma avocado met koffiegranules kreeg. Een interessante combinatie, maar het leverde een wel heel prettig dessert op – verschillende structuren van avocado en koffie (mousse, schuim, ijs, noem maar op), die inderdaad wonderwel bij elkaar blijken te passen. Bij de koffie kregen we nog een grote hoeveelheid friandises aangeboden, die M dan laat staan, omdat hij genoeg heeft gegeten, maar B en ik niet, want tja, macarons, en mini-eclairs, en een soort Dame Blanche-bonbons, dat kan je toch niet laten lopen? Het was een geweldige lunch, en anders dan bij mijn eerdere sterrenervaringen (allemaal ‘s avonds) konden we nu nog rustig even een uurtje wandelen om de spijsvertering op gang te helpen. En gelukkig konden we daarvoor gebruik maken van het prachtige strand bij Cadzand. Ik geloof dat ik nog nooit zo tevreden ben geweest over een cadeau dat ik voor iemand heb gekocht!

*Ja, dit soort etentjes past in een dieet. Moet je van tevoren en achteraf even wat calorieën  voor sparen, maar dan heb je ook wat – en trouwens, je komt heus niet ineens 10 kilo aan van 1 etentje.