Afvallen,  Dieet,  PBP,  Personal Body Plan

The first week of the rest of my life (again)

Gisteren heb ik de laatste training van zes maanden Personal Body Plan gedaan – en daarmee heb ik een 100% score op de trainingen in het programma bereikt, iets waarvan ik van tevoren niet had gedacht dat het zou lukken. In het begin moest, oh sorry, mocht ik 3 keer per week, dat werd al gauw 4 keer, en aan het eind waren het 6 keer, en ik kan met zekerheid zeggen dat het dan wel meer als moeten voelt dan als mogen. Gelukkig ben ik zo iemand die zo’n beetje alles kan doen, als het maar in haar schema staat, dus als ik een app heb die tegen mij zegt dat ik 6 keer naar de gym moet gaan, dan ga ik 6 keer naar de gym. Die app was sowieso voor iemand zoals ik fantastisch: niet alleen de frequentie van het gymbezoek werden gecoördineerd, maar ook de verschillende schema’s, zodat ik nooit twee keer achter elkaar hetzelfde moest doen, iets wat bij mij doorgaans verveling en afhaken tot gevolg heeft, maar doordat het steeds een beetje wisselde, hield ik vol. Bovendien moest ik alles wat ik at invoeren, dus dan eet ik minder (als Big Food Brother meekijkt, voel ik me bij voorbaat schuldig), en ik kreeg dagelijks een les over voedingswaarden en gedrag, die ik braaf las en prompt vergat (althans, met uitzondering van de taalfouten, want die maken ze bij PBP best veel), en ik had Milou, die mij coachte, maar omdat ik zo’n nerd ben hoefde ze meestal alleen maar tegen me te zeggen dat ik een topper was.

PBP1En ik moet ook zeggen dat ik eigenlijk ook best wel een topper ben: ik ben in die zes maanden 13 kilo afgevallen (in de maand ervoor ook al 5), en een boel centimeters rond mijn taille en heupen. Helaas ook rond mijn boezem, maar mijn voorgevel blijft gelukkig imposant. Ik had toen ik aan het programma begon wel mijn twijfels, over of het het geld waard zou zijn bijvoorbeeld, en of ik wel tijd had voor al die trainingen, en of ik wel zin had om calorieën te tellen. Om met het laatste te beginnen: natuurlijk niet, maar als ik het als een computerspelletje benader (zo veel mogelijk lekkere dingen eten en dan toch alle balkjes op groen), vind ik het al een stuk leuker. Ik vond het hier en daar best moeilijk om zo vaak te trainen, en dat is ook weleens ten koste gegaan van mijn yoga-lessen, maar ik kreeg het wel ingepland. En ik heb 2 banen, 2 bedrijven en ik doe een opleiding, dus als ik het kan, kan iedereen het. Maar je moet het wel willen, en dan is het ook nog een duur programma (€70 per maand, en dan moet je nog een abonnement op de gym, dus dan zit je rond de €100), maar als iemand tegen me had gezegd dat ik voor €600 in 6 maanden dit soort resultaten zou boeken, had ik daar gelijk ‘ja’ op gezegd, dus ik vind het de pieken wel waard.

PBP2En nu? Ik heb besloten om nog 6 maanden door te gaan (maar nu zonder coach; ik heb met M afgesproken dat hij me regelmatig een topper noemt). Niet omdat ik nog meer wil afvallen; sterker nog, ik geloof dat ik voor het eerst sinds mijn zestiende tevreden ben over mijn gewicht (ik ben nu geloof ik 9 kilo zwaarder dan toen ik zestien was, maar daar hebben we het nu niet over). Ik kan het overigens ook niet betalen om nog meer af te vallen, want ik heb mijn volledige garderobe moeten verversen, althans, ik heb nieuwe kleren gekocht, de oude heb ik nog, omdat ik te belazerd ben om ze op Marktplaats te zetten en ik weet niet wat ik er verder mee moet doen, dus nu heb ik een kast half vol met kleren die me storen omdat ze niet passen. Maar ik wil wel nog wat strakker worden. Ik vind mijn buik heel lelijk, dus daar valt nog best wat aan te trainen, en mijn armen lijken nog bij lange na niet op de armen van Michelle Obama. Dat zou ik op zich allemaal zelfstandig kunnen doen, op mijn gym kunnen ze best een schema voor me maken en in MyFitnessPal kan ik net als in de app van Personal Body Plan alles wat ik eet invoeren, maar ik vind dit een prettig systeem, en ik vertrouw mezelf gewoon nog niet genoeg om het systeem helemaal aan mezelf over te laten. En ik wil hoe dan ook niet meer in die te grote kleren passen. Dus hoewel ik heel tevreden ben over wat ik nu heb bereikt, ga ik nog even door – want ik ben er nog niet. Geen idee waar ‘er’ is, maar misschien weet ik het over zes maanden!