Afvallen,  Amsterdam,  Neuroses,  PBP,  Personal Body Plan,  Sporten

Changing Life Hub

Soms vraag ik me af wat me bezielt. Meestal is dat op momenten waarop ik iets aan het doen ben waarvan ik eerder nooit zou hebben gedacht dat het bij me zou passen, laten we even skiën als voorbeeld nemen, dan gaat alles in principe goed, totdat ik ineens denk ‘Hè? Ben ik aan het skiën? Ik?’, en dan weet ik eigenlijk niet meer waarom ik het doe. In het geval van skiën ben ik er kort daarna mee gestopt, niet zozeer vanwege de existentiële crisis, maar meer omdat ik hoogteziekte had, maar soms ga ik ook gewoon door. Al die motivationele teksten over dat de magie begint als je comfort zone eindigt moeten toch wel een beetje waar zijn, lijkt me, dus dat ik weleens iets doe waar ik me in eerste instantie niet heel prettig bij voel, hoeft op zich niet erg te zijn. Maar het gevoel van twijfel over waar ik mee bezig ben komt vaker voor: op het moment vooral als ik in de gym ben. Ik ga sinds ik met Personal Body Plan begonnen ben 4 keer per week trainen, en hoewel ik op een vetverbandingsprogramma zit (er zijn twee opties, vetverbranding en spierversterking – en dat laatste, wat neerkomt op bulken en zorgen dat je daarna ‘droog’ wordt zodat er afgetekende spieren te zien zijn, gaat in mijn leven natuurlijk niet gebeuren) train ik inmiddels best zwaar. Maar soms als ik in de gym met enorme barbells bezig ben, denk ik ‘Je bent een docente Klassieke Talen van 40 – wat doe je hier?’. Meestal ga ik dan toch gewoon door – want ik heb een programma dat ik af wil maken, maar het zijn geen motiverende gedachtes.

hub1Het gevoel dat je eigenlijk niets te zoeken hebt in de activiteit waar je mee bezig bent (inclusief angst dat ze door krijgen dat je er niet bij hoort) heet geloof ik ‘imposter syndrome’, en dat heb ik op zich in iedere gym, maar in het bijzonder waar het gaat om de nieuwe gym die door de mensen van PBP is opgericht, de Changing Life Hub in Amsterdam, waar je als deelnemer aan het plan ook heen mag. Ik wilde dat eigenlijk wel graag proberen, maar ik was erg bang voor een aantal dingen, in het bijzonder dat ik daar verreweg de dikste zou zijn, dat ik er helemaal niets van zou kunnen en dat ze tegen me zouden zeggen dat ik maar beter kon stoppen met het plan en gewoon lekker kon gaan uitdijen voor de klas. Dat viel erg mee. Want los van alle dingen eromheen, is de Hub een gym. Een heel goeie gym, dat dan weer wel, en met iets meer en iets betere apparaten dan de mijne, maar uiteindelijk is het een gym. De dingen eromheen (prachtige douches, de mogelijkheid er de hele dag op heel comfortabele werkplekken met je laptop in de WiFi te zitten, de ruimte waar je allerlei lekkere dingen kunt eten en DoorMeals kunt halen en het winkeltje met mooie sportkleren) zijn dan wel weer heel indrukwekkend, maar het allerbelangrijkste daar is de begeleiding: binnen no time kwam er een aardige, enorm afgetrainde, jongen op mij af, die zich aan me voorstelde en vroeg of hij me nog ergens mee kon helpen. Dat resulteerde in een ruim PR op de hip thruster, en daarna gebeurde iets vergelijkbaars op een andere oefening met hulp van een eveneens aardig, superstrak meisje. Ik was niet de dikste, ik kon het best goed, en ze vroegen aan me wanneer ik terug kwam. Dus kennelijk hoor ik er wel bij. En dat is dan wel een motiverend gevoel.

hub2

En de tekst die op de vloer staat, bij de entree, vond ik ook prettig. Want als zij zichzelf  al imperfect vinden en toch doorgaan, hoef ik me nergens voor te schamen op sportgebied.