Coaching,  Plannen,  Roman,  Schrijven

Compelling future

Soms neem ik me voor om even uit mijn comfort zone te gaan. Dat zijn dan de momenten waarop ik bijvoorbeeld een nieuwe gym ga testen, of een nieuw gerecht kook, of me kwetsbaar opstel ten aanzien van mensen bij wie ik dat niet gewend ben te doen. Want hoewel ik mijn emoties door middel van deze blog nogal vaak over het internet heen hoereer, offline ben ik best gesloten. Althans, alles wat ik laat zien is door mijn eigen interne PR-bureau gecensureerd en goedgekeurd voor de openbare ruimte. Maar toen T, die sinds kort een fractiegenoot is, op Facebook een oproep deed voor mensen om als proefkonijnen op te treden voor zijn coachingsopleiding, leek me dat wel een goed moment om weer eens iets te doen dat ik nieuw en eng vind, en waarbij ik niet 100% de controle heb over wat er ging gebeuren. Een heel end uit de comfort zone dus. En laten we eerlijk zijn: gratis coaching is altijd mooi meegenomen. Ik meldde me dus aan en vandaag was het gesprek. T zijn opleiding is op het gebied van NLP (Neuro Linguïstisch Programmeren), waar ik verder niets vanaf weet, maar in het geval van ons coachingsgesprek mocht ik een doel benoemen en gingen we een oefening doen zodat ik dichter bij dat doel kon komen. Het doel dat ik voor mezelf had geformuleerd was ‘een roman schrijven’. Dat is een oprecht doel; ik wil dat echt heel graag, ik heb ook al veel ideeën, maar van het daadwerkelijke schrijven wil het maar niet komen.

nlpNa een inleidend gesprek besloot T tot de oefening die achteraf ‘Compelling Future’ bleek te heten. Ik moest mijn doel op een papiertje schrijven, en toen kwamen er nog meer papiertjes: die met het effect (dat mijn roman af was en dat ik veel nieuwe dingen geleerd zou hebben), de belemmeringen (de onrust die ik voel, dat ik geen tijd heb, geen rustige locatie, dat de inspiratie, techniek en discipline waarvan ik weet dat die er is er maar niet uitkomt), wat ik nodig heb (rust, locatie, tijd, me kunnen afsluiten voor alle andere impulsen en dat ik er echt voor moet kiezen om het te doen) en hoe ik me nu voel ten aanzien van mijn doel (stuurloos). Vervolgens legde T de blaadjes op de grond en moest ik ‘in het nu’ gaan staan, dus op het blaadje van nu. Er volgde een soort heen en weer gestap over al die blaadjes heen, met de dingen die ik nodig had in mijn hand. En hoewel ik nogal wat moest overwinnen, vooral de gedachte dat het nogal simpel is om me op een blad met mijn eigen doel te zetten, en me vervolgens een blad met de hulpmiddelen die ik zelf geformuleerd had te geven, en dan te constateren dat dat een opluchting was, heb ik er wel wat aan gehad, denk ik. Want ik weet nu dat ik echt wel graag aan die roman wil schrijven, en dat ik er last van heb dat ik constant door allerlei dingen word afgeleid. Dus dat ik ervoor zal moeten zorgen dat ik afleidingsvrije tijd en plaats voor mezelf creëer, want dat het er anders niet van zal komen. En nu maar hopen dat die future zo compelling is als hij tijdens het uitvoeren van de oefening leek.