Culinair,  Drinken,  Eten,  Gin,  Restaurant,  Rotterdam

Truffellunch

Ik was laatst een beetje aan het rondhangen in de sociale media, en toen zag ik op Facebook dat FG, het restaurant van François Geurds in Rotterdam, een truffelproeverij en -lunch had. Dat leek me wel wat en tot mijn verbazing wilde M ook mee (M houdt wel van truffels en van lekker eten, maar hij houdt helemaal niet van 010, dus ik gaf mezelf weinig kans). We hadden iets te vieren, want we hebben altijd wel iets te vieren, wat in dit geval betekende dat we elkaar de lunch hebben aangeboden. Is toch iets gezelliger dan voor jezelf betalen, ook al komt het op hetzelfde neer. We moesten ons om 10.00 ‘s ochtends melden, inderdaad, best vroeg voor een lunch, maar dat kwam doordat we eerst koffie mochten drinken en daarna onder het genot van een glas champagne een uitgebreid verhaal te horen kregen over de verschillende soorten truffels die er zoal te koop zijn. Deze kennis werd aangeboden door een meneer van Vanilla Venture, het bedrijf dat de truffels levert aan zo’n beetje alle tophoreca van Nederland, dus die zal het wel weten – en dat was ook zo, want we kregen een behoorlijk gedetailleerd verhaal over de melanosporum, de witte alba, de bianchetto, de herfsttruffel en de zomertruffel. Er gingen ook enorme truffels rond en we leerden ook nog van François Geurds (die eerst op de achtergrond stond, maar al tamelijk snel een inhoudelijke bijdrage ging leveren) hoe je truffels kunt wecken.truffels1Maar hoewel het leuk is om dingen te horen over eten, waren we er natuurlijk vooral om daadwerkelijk te eten. Dat kwam helemaal goed: waar we hadden ingetekend voor een vijfgangenlunch, had Geurds ons allen een upgrade gegeven naar 7 gangen, en dan kregen we ook nog een grote hoeveelheid amuses. Onze buurman (we zaten aan lange tafels, in ons geval zeer prettig naast 2 stellen die erg gezellig waren) dacht op een gegeven moment dat we aan gang 3 toe waren, maar toen bleken we nog in de amuses te zitten; er waren er dan ook 5 (het traditionele piccalilly-ijs met knettersnoep op het hoorntje, een zoet taartje met eendenlever en truffel, een bakje met griet en Tom Kai (Thaise soep), eveneens met truffel, net als het Japanse poffertje met waterkers en buikspek en een bakje aardappelmousseline met heerlijke ham). En toen moest het echte culinaire geweld nog beginnen. We kregen een gerecht met kreeft en kabeljauw, een bakje met kweeperengelei en een blikje met een stukje truffeltoast, allebei met kippenlevermousse. Natuurlijk zat er over alles truffel, maar wel op een aangename manier: het gaf eerder een iets diepere dimensie aan het geheel dan dat je bij ieder gerecht weer met de neus op de truffel gedrukt werd. Dat is 1 gang misschien leuk, maar niet 7 keer achter elkaar.

truffels2Een bezoek aan FG is niet compleet als je geen nitro-cocktail hebt gedronken, en gelukkig zat die er ook bij deze lunch bij. Niet met truffel (er zijn grenzen), maar deze keer kregen we een deconstructie van de Bloody Mary, die door allerlei fancy bewerkingsmethodes was teruggebracht tot een fles totaal doorzichtige vloeistof, maar wel werd geserveerd met in stikstof bevroren zaadlijsten van de tomaat en een toastje met verschillende soorten tomaat en feta. Ik ben nu een paar keer bij FG geweest (wat zal ik zeggen, ik heb gewoon een heel leuk leven) en ik vind die nitrococktail elke keer een feest; de nerd in mij leeft helemaal op als de meneer met de scheikundedoos zich aandient, want dan komt er spectaculaire rookontwikkeling. En bovendien smaakt het lekker, en het is fris, zodat je mond weer helemaal klaar is voor het volgende gerecht, wat ook best handig is in het licht van het feit dat er nogal wat smaken aan je voorbijtrekken tijdens zo’n diner. Na de nitrococktail kregen we Australisch rundvlees, dat qua ras op zich Wagyu genoemd zou kunnen worden, maar volgens Geurds is het pas Wagyu als het uit Japan komt (het betekent ook ‘japans rund’ dus hij heeft een punt). Het was in elk geval erg mals, en de licht Japanse bereiding werd mooi aangevuld door de geweckte truffel die erbij zat.

truffels3

Na het rund kregen we ook nog hert, met truffel natuurlijk, en brie, die was ingelegd met truffel, en tot slot vanille-ijs met truffel en olijfolie. Nou zou je denken dat iemand die zoveel truffel binnenkrijgt er misschien wel helemaal klaar mee is, maar dat was helemaal niet zo – en dat is een compliment aan de kok, want als je al die gangen met een gemeenschappelijk en zeer dominant ingrediënt zo afwisselend weet te laten smaken als deze lunch gesmaakt heeft, dan ben je echt goed. Maar ja, dat wisten we al. Ik heb nog helemaal niets gezegd over de wijn, maar die was ook heel goed: zorgvuldig bij de gerechten uitgekozen en genereus geschonken. Bij de koffie dronk M met onze nieuwe tafelvrienden een glaasje Japanse whisky mee en ik dronk een heerlijke Finse gin. Het programma was rond 17.00 weer afgelopen, maar toen waren we ook van alle kanten verzadigd. Ik wist nog net een foldertje mee te graaien van de volgende FG-activiteit: een wijn- en kaaslunch. Want kaas, dat vind ik misschien nog wel leuker dan truffel…

truffels4