Intermittent Shopping,  Kleren,  Loungewear,  Winkelen

Materiële obsessies

Tegenwoordig heb ik als ik online aan het shoppen ben een vaste strategie: ik zie iets dat ik wil, kopieer het linkje, open de notitie ‘Material Goals’ en plak het linkje erin. Dan wacht ik tot het eind van de no spend-periode waar ik in zit, en als ik de dingen van de linkjes nog steeds wil, dan mag ik ze kopen van mezelf. Meestal is de behoefte alweer voorbij gegaan en koop ik niks, maar soms is er iets dat ik, ook als ik even gewacht heb, toch wel heel graag wil hebben. Dat is dan overigens meestal iets dat echt wel heel bijzonder is – juist de ‘gewone’ dingen vind ik vaak bij nadere beschouwing gewoon niet gaaf genoeg. En dan is het pas echt tragisch als wat ik wil hebben in de tussentijd uitverkocht is geraakt, want dan heb ik een probleem: ik heb een time-out genomen om na te denken over hoe nodig ik iets echt heb, besloten dat ik het inderdaad echt nodig heb, en dan wordt het me alsnog misgund. Zo voelt het dan ook, alsof er een groot internationaal complot is met als doel ervoor te zorgen dat ik niet mag kopen wat ik wil hebben – niets overdreven dramatisch is mij vreemd. Gelukkig kan ik heel goed zoeken en kent het internet geen geheime winkelhoekjes voor mij, dus er zijn bijna geen items die de definitieve lijst hebben gehaald die mij uiteindelijk ontlopen. Maar soms gaat het echt mis – en de afgelopen weken is het me maar liefst twee keer overkomen.

Het begon met een pyjama, of eigenlijk een nachtpon (toch ook een van de minst erotische woorden uit de Nederlandse taal), van het merk Snurk, dat bij de meeste mensen beroemd is geworden door de eikeltjes van Jesse Klaver, maar dat ik al kende vanwege het prachtige beddengoed. Op de nachtpon van mijn dromen stonden een heleboel cavia’s, en hoewel ik op zich geen cavia-fan ben, had ik toch heel veel zin om in de Kerstvakantie rond te lopen in mijn, want hij voelde al alsof hij van mij was, cavia-nachtpon. Maar hij was op, zowel bij Snurk als bij de Bijenkorf, en hoe vaak ik ook checkte of de voorraad was aangevuld, hij bleef op. Gelukkig kon ik bij de Bijenkorf instellen dat ik een mail kreeg als er een beschikbaar was, en dat gebeurde zowaar na 3 weken wachten. Binnen 45 seconden had ik afgerekend – het voelde alsof ik hem persoonlijk voor de poorten van de hel had weggesleept! En toen was er ook nog een jasje, een prachtig pailletten-jasje van Hush, een Engels bedrijf dat bijna alleen maar via de eigen website wordt verkocht, dus op is ook daadwerkelijk op. Toen ik weer in een ‘spend’-periode, kocht ik het jasje, maar toen het bezorgd werd, bleek het jasje dat ik gekocht had te groot*. En een kleinere maat was niet meer leverbaar, dus het leek erop dat ik kon fluiten naar een Toppers-colbert, maar dat betekent voor mij alleen maar dat ik extra hard mijn best moest doen: ik keek elke ochtend om 9.30 op de website, want dan zijn de retourzendingen van de vorige dag verwerkt, zodat er soms ineens een klein beetje onverwachte voorraad opduikt, en na 5 dagen was ‘mijn’ jasje dan ook ineens toch van mij. Zo zie je maar: zelfs als het ernaar uitziet dat je naar de items op je wishlist kan fluiten, wil een beetje obsessief gedrag nog wel eens opleveren dat je alsnog krijgt wat je wilt.

* Niet omdat ik ben afgevallen overigens – ik kies er tegenwoordig voor om niet een zo klein mogelijke maat te kopen, want ik hou van ademhalen en kaas.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.