Corona,  Corona-diaries,  Gezeur,  School

Eindexamens

Zojuist is bekend geworden dat de eindexamens niet doorgaan. Althans, dat het Centraal Examen niet doorgaat; de individuele scholen mogen nog wel schoolexamens afnemen. Waar je zou denken dat dat voor de leerlingen wat zekerheid biedt, heeft de onzekerheid nu eigenlijk een doorstart gemaakt: iedere school moet nu namelijk voor zichzelf bedenken of en hoe en voor welke vakken examens afgenomen gaan worden. Dat moeten ze vervolgens aan de leerlingen vertellen en die moeten zich daar dan maar naar schikken. Waar ze eerst rond half mei klaar waren geweest, dat wil zeggen na een hele ronde schoolexamens en het volledige Centraal Examen, kan er nu nog een druppelsgewijze toetsperiode plaatsvinden die tot juni duurt. En dan beslist de school of je geslaagd bent of niet – en ik vermoed dat we nog gaan meemaken dat de ene school flexibeler is dan de andere. Op zich hebben de leerlingen nu natuurlijk alle tijd om zich voor te bereiden op de langste toetsweek aller tijden, want zo’n beetje alle ervaringen die examenleerlingen hebben worden ze door de neus geboord: geen gala, geen stuntdag, geen examenreis, waarschijnlijk geen diplomauitreiking. Tijd zat dus. Maar dat voelt heel anders. Ook voor mij overigens. Ik ben ook een schooljaar lang bezig geweest met het voorbereiden van de examenstof, dreigen met resultaten die passen bij de inzet en onzekere leerlingen opporren, aanmoedigen en stimuleren. Die onderwijsballon zie ik nu ineens langzaam leeglopen.

Want het eindexamen is voor leerlingen en docenten een rite de passage en een kroon op het geleverde werk. Je begint je middelbareschoolperiode in de brugklas en je eindigt hem op de diplomauitreiking, nadat je gebeld bent door je mentor met het goede nieuws dat je geslaagd bent. Nu is dat anders. Nu is het alsof je jarenlang hebt getraind voor een marathon, en dan, als je ongeveer bij de halvemarathonstreep bent, ineens live overschakelt naar de minister van Sport, die meedeelt dat het wel goed is zo – dat wat je gedaan hebt als eindprestatie wordt gezien en dat je tegen iedereen mag zeggen dat je de marathon gelopen hebt. Je krijgt de medaille, maar het voelt toch niet zo fijn. Je wilt de gelegenheid krijgen om glorieus de finish over te strompelen en dan gefeliciteerd te worden. Het eindexamen is een kans om te laten zien wat je in die 6 (of meer of minder, afhankelijk van je schooltype en inzet) jaar geleerd hebt, en ik vind het verschrikkelijk jammer voor deze hele lichting leerlingen dat zij die kans niet krijgen en dat hun laatste jaar op de middelbare school als een nachtkaars uit dreigt te gaan. Gezondheid gaat altijd voor, dat zal ik nooit ontkennen, en het is natuurlijk prettig voor de leerlingen (en de docenten) dat er hoe dan ook binnenkort een eind aan de onzekere periode komt, maar ik heb een heel verdrietig gevoel vandaag.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.