Corona,  Corona-diaries,  Gezeur,  Lente

Het wordt vanzelf weer lente

Na het slechte nieuws van gisteren (geen eindexamens), dat bovenop het slechte nieuws van zondag kwam (nog strengere regels over wat er allemaal niet mag), dat weer bovenop het slechte nieuws van de zondag ervoor kwam (scholen en horeca dicht), dat bovenop het slechte nieuws in de wereld (corona) kwam, werd ik vanochtend wakker met een gevoel van nog meer naderend onheil. Op een gegeven moment ga je je permanent schrap zetten voor het volgende stukje slecht nieuws – maar vandaag bleek het niet te hoeven. Ik heb eigenlijk best een prima dag gehad, en als ik eerlijk ben komt dat misschien een beetje door het ontbreken van slecht nieuws (de mailbox was nog steeds verre van hilarisch), maar veel meer door het feit dat vandaag de zon schijnt. De hele ochtend heb ik van achter mijn laptop kunnen kijken naar mijn tuin, waar allerlei onkruid floreert onder het begin van de lente, en op mijn werktafel staat een pot prachtige witte narcissen, die ik cadeau heb gekregen van de beste, en liefste, bloemist van Leiden.  Tijdens het dagelijkse luchtmoment dat Michel en ik onszelf gunnen, waarbij we de nieuwe sociale code van vriendelijk lachen naar vreemdelingen en dan drie stappen opzij doen zodat we geen souvenirs aan elkaar overhouden natuurlijk keurig naleven, liepen we zowaar in de zon – en dat zelfs voor het eerst dit jaar met een jas die een diktegraad onder de winterjas lag.

Bovendien ging er meer goed – het lijkt er wel op dat de zon alles een handje geholpen heeft. Ik heb via Google Meets een zeer productieve vergadering met de sectie gevoerd, een goed gesprek gehad met een leerling en gezellig gekletst met een collega. De jumpsuit die ik had besteld is kwam aan, zat lekker en stond leuk. De wafels die ik voor mijn ontbijt heb gebakken waren heerlijk en de frambozen waren in de aanbieding. Ik kan dan wel gaan zitten jenken dat ik nu het ineens even mooi weer is het liefste meteen de hele dag op een terrasje in de stad witte wijn wil drinken, en dat wil ik natuurlijk ook, maar dat ga ik niet eerder voor elkaar krijgen door erover te zeuren, en bovendien wil ik graag de ‘ik heb een zwaar leven’-blogs bewaren voor de dagen dat ik dat gevoel ook daadwerkelijk heb.* Want zoals het vanzelf lente wordt, zal deze corona-crisis ook voorbij gaan, en dan is het heus nog wel warm genoeg om alsnog al het geld dat ik uitspaar door de hele dag thuis te zitten op de terrassen van de Leidse horeca over de balk te smijten. Geduld is niet mijn sterkste persoonlijkheidskenmerk, maar als ik iets heb om naar uit te kijken, kan ik het best. En het voorproefje van mooie dagen dat ik vandaag heb gekregen maakt het wachten net iets draaglijker.

* Gaat zeker weer gebeuren. Mensen, het is een heel vervelende situatie waarin we ons bevinden, laten we niet doen alsof het allemaal awesome is en klagen alleen iets is wat mensen met een negatieve instelling doen. Ik ben best positief van aard, maar om die positiviteit te handhaven moet ik soms ook even kijken wat er allemaal mis is met alles.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.