Bloed geven,  Corona,  Corona-diaries

Een uitnodiging

Uitnodigingen zijn op het moment tamelijk dun gezaaid. Althans, ik heb wel een paar appjes van mensen die van harte bereid zijn mijn eenzaamheid te helpen bestrijden door aan de overkant van de straat zelf meegebrachte koffie te drinken, maar dat is wat stalkers ook doen, en bovendien, als ik ergens voor uitgenodigd word, heb ik wel iets hooggespannener verwachtingen. Ik wil binnen zijn, op een fijne stoel zitten, mensen moeten blij zijn als ik er ben en als ik geen lekkere dingen mag eten en drinken hoeft het voor mij allemaal niet. Gelukkig viel er gisteren een echte uitnodiging op de mat, op papier (post is sowieso een feestje, deze dagen – behalve als hij van de PostCodeLoterij komt, want die kunnen de tiefus krijgen), en, wat het allemaal extra mooi maakte: ik kon er gelijk gebruik van maken. Zo ben ik vandaag vroeg gaan hardlopen, zodat ik daarna met mijn kaart in de hand op pad kon. Naar de bloedbank. Ik weet niet precies waarom, want volgens mij is corona een long-ding, maar ze schijnen een schrijnend tekort aan bloed te hebben, en ik heb op zich genoeg, dus sharing is caring. De enige potentiële beer op de weg was dat het vorige keer jammerlijk mislukt is om een halve liter bloed af te staan, dus het was wel even spannend – maar de mevrouw die de eerste controle deed stelde mij een ‘ervaren prikkert’ in het verschiet.

Als je bloed gaat geven hoop je natuurlijk als een soort van held te worden benaderd, maar in mijn geval kreeg ik toch eerder de kneuzenbehandeling. De ‘ervaren prikkert’ die mij kwam ophalen kon alleen maar ervaren zijn geweest als ze op haar elfde was begonnen met prikken, want ze was echt heel jong, en ze prikte ook mis. Voor mijn andere arm zou een andere mevrouw worden opgetrommeld, maar als trap na kreeg ik nog te horen dat ik gewoon heel dunne aders had en me er misschien maar bij moest neerleggen dat ik andere dingen voor de maatschappij moest doen (‘U kunt ook vrijwilligerswerk doen’). Gelukkig bleek de ader in mijn andere arm weliswaar dun, maar ook bereid om bloed af te staan, maar ook hier was er nog een tip: ‘U hoeft niet te denken dat u te zijner tijd plasma kunt gaan geven, want dat kunt u niet!’ En het bleef feedback regenen, want ik had koude handen, waardoor het bloed niet goed leek te stromen. Dat werd al gauw opgelost door een dichtgebonden plastic handschoen met warm water erin, die in mijn eigen hand werd gelegd, zodat het voelde alsof iemand mijn hand vasthield. Ook wel weer eens prettig, in deze tijden van social distancing. Uiteindelijk heb ik keurig binnen de gestelde tijd een halve liter bloed afgestaan, waarna ik nog even heb kunnen genieten van een zakje Haribo (want ik ben een kleuter) en een zakje sojaboontjes met pure chocola (want ik ben een hipster). Ik zal 3 maanden moeten wachten op de volgende uitnodiging van mijn vrienden van Sanquin, maar mijn dunne aders en ik zullen zeker gaan!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.