Corona,  Corona-diaries,  Thuismuseum

Ons museum: twee beelden van Sjaak Smetsers

Omdat we niet meer naar musea kunnen, zijn veel musea op het moment aangewezen op online presentatie van hun collectie. Ik vind dat enerzijds fijn, want nu kan ik nog steeds naar kunst kijken, maar anderzijds helemaal niet fijn, want ik heb helemaal geen zin om online naar kunst te kijken – ik wacht eigenlijk liever tot ik weer lekker met mijn museumkaart kan wapperen. Ik kies er dus voor om geen gebruik te maken van het online aanbod van musea waar ik als de corona-crisis voorbij is gewoon heen kan gaan, en wel te kijken bij musea die ik voorlopig niet of überhaupt nooit ga bezoeken (ik zie mezelf nog niet zo snel in Sao Paolo lopen, maar de website van het MASP ziet er prachtig uit). Maar Michel en ik hebben hier in huis ook nog wel een paar kunstobjecten, dus voor de mensen die het wel fijn vinden om online cultuur te halen presenteer ik nu de collectie Buijs-Herman.


Op de houten balk boven onze kachel staan vier bronzen beeldjes. Een ervan is een beeldje van een dansend stel, dat we van de ouders van Michel kregen toen we ons huis kochten, een is een beeldje van een kat, ooit gemaakt door een collega van mij die gymnastiek gaf en gigantisch creatief was, en we hebben maar liefst twee beeldjes van Sjaak Smetsers, een Limburgse kunstenaar. Ik heb ze, om ze samen op de foto te krijgen, iets dichter bij elkaar moeten schuiven dan ze meestal staan, maar dit is op zich wel de normale opstelling. Het rechterbeeldje, met de naam ‘Falling in love is a wonderfull (sic) thing’, hebben we langer dan ‘De filosoof’, die links staat. Die hebben we in 2014 gekocht bij een Leidse galerie, toen we daar waren om een schilderij waar ik nog over ga vertellen te kopen, en ik zo enthousiast was over de blote mensenvoetjes  en het bolhoedje van deze vogel dat Michel, die kennelijk in een genereuze kunstkoopbui was, hem voor ons heeft afgerekend. Ik weet niet precies waarom ik zo vrolijk word van de filosoof op mijn schouw, maar ik vind hem prachtig.

‘Falling in love…’ heb ik in 2003 zonder enige vorm van overleg aangeschaft, wat natuurlijk helemaal geen verstandige manier is om kunst te kopen, maar ik had geen keus, want het was een cadeau – en dan heb ik het nog niet eens met eigen geld gekocht. Toen Michel promoveerde, wilde hij niet echt meewerken aan een lijst met dingen die hij zou willen ontvangen, en pas toen ik hem duidelijk maakte dat hij de keuze had tussen een enorme berg goedbedoelde rotzooi krijgen en gewoon een beetje normaal doen en vertellen wat hij wilde, zodat ik kon regelen dat hij dat zou krijgen, kwam hij over de brug met de titel van een boek dat hij altijd veel te duur had gevonden om het te kopen (‘The Oxford Guide To Classical Mythology In The Arts’). Het probleem was alleen dat de sectie Grieks van de Universiteit Leiden in een keer met het volledige benodigde bedrag over de brug kwam, waardoor ik een probleem had, want de donaties van vrienden, collega’s en bekenden bleven binnenstromen, zonder dat ik wist wat ik met al dat geld moest doen. Toen heb ik zelfstandig besloten dat ik, als ik zelf geen kunst voor hem kon kopen, gewoon het geld van anderen aan kunst ging uitgeven, en heb ik deze vogel met glazen staart voor Michel gekocht. Het boek staat boven in de studeerkamer, en wordt geraadpleegd als er vragen zijn, maar de bronzen beeldjes zien we elke dag – en elke dag ben ik blij dat we ze hebben!

One Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.