Corona,  Corona-diaries,  School,  Werk

Productiviteit in tijden van corona

Toen we net begonnen met thuisblijven vanwege corona, was iedereen ervan overtuigd dat er zo veel als mogelijk ‘business as usual’ moest zijn. Dat was natuurlijk onzin, want het was helemaal niet as usual, en voor veel mensen was de business zwaar aangepast. Als je gewend bent om voor je werk in een lokaal vol met leerlingen te staan, je verhaal te doen, een beetje te dollen met een puber over haar collectie highlighters, huiswerk op te geven en dan met je collega’s koffie te drinken in de docentenkamer, is er geen manier om het op precies dezelfde manier vanuit thuis te doen. Als je gewend bent om voor je werk in een zaal vol leden van andere politieke partijen (en je eigen partij) te zitten, en keihard met elkaar te debatteren, terwijl je elkaars non-verbale communicatie leest zodat je kan zien wat iemand echt denkt, en daarna als vrienden met elkaar in de lift te staan, kan je dat niet zonder verplaatsen naar een laptop in de slaapkamer zonder dat er essentiële onderdelen verloren gaan. En als je gewend bent om voor je werk op een werkkamer te zitten en daar de een na de andere puber te ontvangen die weer met een slecht verhaal komt en hem of haar vervolgens van een blik uit je ruime assortiment blikken* te geven, dan wordt dat lastig vanuit thuis. Dat was zo’n beetje mijn werk, dus het duurde even voordat ik de boel een beetje in de vingers kreeg. In het begin was ik overigens super-productief, want ik werkte harder dan ooit: elk uur dat ik lesgaf kreeg een uur voorbereiding, en al die andere dingen deed ik ook. En sporten. En koken. En daar deed ik dan gaaf over op Instagram.

Maar het jezelf op social media feliciteren met je eigen productiviteit werd op een gegeven moment steeds moeilijker – toen duidelijk werd dat er voorlopig niets ging veranderen aan de omstandigheden, was het nieuwe er wel een beetje vanaf, en daarmee ook de motivatie. Aan de uren die we allemaal draaiden veranderde niks – ik heb de indruk dat iedereen zich de tandjes werkt, ook die mensen die vanuit thuis hun werk als IT-er of data-analist moeten doen, terwijl ze ook nog 2 kinderen moeten ondersteunen bij hun thuisonderwijs, of die mensen uit de creatieve sector die de hele dag bezig zijn met verzinnen hoe ze in godsnaam gaan zorgen dat er aan het eind van de maand geld binnenstroomt. En dan hebben we het nog geeneens over de mensen die in de zorg werken – dat zijn de echte helden. Maar bij ons gewone eikels daalde de productiviteit hard, en daarmee ook het enthousiasme zoals dat op social media werd betoond. Sterker nog, er leek een soort terugslag te zijn: iedereen is inmiddels zo vergevingsgezind over de terugval in motivatie, dat het zo goed als verboden is om iets te doen. Als je ervoor kiest om wel een beha aan te trekken en aan het werk te gaan, ben je een verrader van de lockdown-regels. Maar apathie gaan we ook geen maanden volhouden – zullen we gewoon afspreken dat we doen wat we kunnen en laten wat we kunnen laten? Ik denk dat dat voor iedereen op de lange termijn het gezondst is. Geen business as usual, maar business as possible.**

* Variërend van de Medusa-blik tot de empathische ‘tell me more’-blik. Ik heb ze allemaal.
** Ja, dat is slecht Engels. Sue me.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.