Corona,  Corona-diaries,  Muziek

Coronasoundtrack

Nu ik veel meer thuis achter de computer zit, luister ik ook veel meer muziek. Dat komt doordat ik geen Spotify heb, maar Apple Music, en die krijg ik niet op de sloeber-computer op school geïnstalleerd, zodat ik daar geen muziek kan luisteren. Bovendien heb ik mijn ‘Keep on running’-playlist voor tijdens het hardlopen en Michel heeft boven permanent muziek aanstaan, dus als ik boven ben, kan ik meegenieten van zijn ouwelullenrock. Ondanks al die muziek heeft zich hier nog niet echt een coronasoundtrack aangediend – we luisteren namelijk wat we toch al luisterden. Gelukkig zijn er nog de televisie en de social media, die ons aan de lopende band nummers opdringen. Zo zingen we met zijn allen ‘You’ll never walk alone’ voor de mensen uit de zorg, maar dat lijkt me eerlijk gezegd een beetje een mixed message, want volgens mij doen we de mensen uit de zorg vooral een plezier als we een keertje wel alleen zouden lopen. Bovendien, maar daar kunnen al die welwillende meezingers niets aan doen, heb ik een andere associatie bij dat nummer, want ik hoorde een keer een supporter van Manchester United zijn versie van deze kraker, tenslotte boven alles het lijflied van Liverpool FC, zingen, met als refrein ‘Fuck off through the rain, fuck off through the storm’ en dat is een verwensing die ik de mensen uit de zorg helemaal niet aan zou willen doen. Maar ja, mij vragen ze natuurlijk niets, en al helemaal niet of ik niet bij een bepaald nummer een rare associatie heb. Jammer is dat.

In de reclamepauzes worden we ook helemaal platgegooid met muziek – gelukkig vergeet ik het grootste deel van de reclames, en de bijbehorende soundtracks. Op het moment moet ik elke keer lachen om de reclame van Heineken, met de mensen die hun best doen om een online borrel te hebben, maar steeds met mislukkingen geconfronteerd worden omdat hun wifi slecht is of hun telefoon omvalt, met als begeleidende muziek ‘That’s life’ van Frank Sinatra (‘You’re riding high in April, shot down in May, but I know I’m gonna change that tune, when I’m back on top in June’ – ik help het je hopen, Frank). De reclame die me echt is bijgebleven, is de reclame van de KPN, met allemaal duidelijke thuiswerkers en ‘Rollercoaster’ van Danny Vera (‘And I will go to the farthest place on earth I know, I can travel all the road, you see, ’cause I know you’re there with me’ -niet zo heel toepasselijke lyrics natuurlijk, maar ik gun Danny zijn royalties), waarbij het geheel perfect in balans is. Toen de reclame voor het eerst uitkwam was ik superemotioneel en ik schaam me niet om te bekennen dat ik er een traantje om gelaten heb. Ik bel overigens via Vodaphone en dat gaat echt niet veranderen doordat ik met mijn hypersentimentele coronagevoelens ineens een snottermomentje heb door een reclame. Daar is veel meer voor nodig. Gelukkig maar, want ik vermoed dat ik voor mijn muzikale inspiratie nog wel even op de reclames ben aangewezen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.