Corona,  Corona-diaries,  Familie,  Kinderen,  Kindervrij,  Moeder,  Moederdag

Moederdag

Gisteren was het moederdag, en ik heb dit jaar echt mijn best gedaan. Ik heb bloemen gestuurd en mijn moeder gebeld, en een tribute op Instagram aan haar uitgebracht (maar ze heeft geen Insta, dus dat zal ze nooit weten). Toen ik de leeftijd had dat ik het leuk vond om te knutselen, maakte ik graag in het kader van de moederdagprojecten van de basisschool dingen voor haar, die altijd bloedstollend rolbevestigend waren: een pannenlap of een pitrieten bakje voor een plant. Voor de vaders kleiden we elk jaar een asbak, want in de vroege jaren ’80 was dat nog volkomen normaal, en in het geval van ons gezin ging die asbak dan naar mijn moeder, want mijn vader is definitief gestopt met roken toen mijn moeder zwanger van mij werd, terwijl mijn moeder haar rookactiviteiten alleen voor de bevalling heeft stopgezet. Tijdens mijn middelbare-schooltijd waren er geen knutselsessies meer voor moederdag (althans voor mij, mijn broertje is 5 jaar jonger dus de stroom cadeautjes bleef nog wel even constant), zodat ik gewoon de stad in ging en van het geld dat ik als zakgeld van mijn moeder kreeg iets voor haar kocht. Dat vond mijn vader wel handig, want dan kon hij mij geld geven om ook even een attent gebaar namens hem te regelen. In de eerste jaren van mijn studie heb ik me misschien nog wel even laten gelden met moederdag, maar op een gegeven moment heb ik gebruik gemaakt van wat later fake news is gebleken en gezegd dat moederdag door Hitler is uitgevonden, dus dat ik dat geen dag vond om te vieren.

Overigens is mijn broertje ook niet de beste qua moederdag: gisteren vertelde mijn moeder dat hij haar eens een moederdagontbijt op bed geserveerd heeft dat volledig bestond uit een banaan en een glas water, en ik weet niet zeker of hij de moeder van zijn eigen zoon wel een beetje in de watten legt, maar ik vrees het ergste. We waarderen onze moeder allebei heel erg hoor, maar niet per se op een dag dat het van Interflora moet. Het valt me ook op dat moederdag lang niet voor alle vrouwen een leuke dag is en dat die vrouwen het helemaal niet prettig vinden om door al dat zoetsappig gevoel met hun neus op de feiten gedrukt te worden. Ik heb vriendinnen wier moeder overleden is, vriendinnen die ongewenst kinderloos zijn en vriendinnen die er om hun zeer moverende redenen kiezen om geen contact meer met hun moeder te hebben. Zelf ben ik bewust kindervrij*, dus ik zal nooit bloemen, wijn of chocola krijgen op een willekeurige zondag in mei, maar ik zou het dan wel weer leuk vinden als iets anders, dat ik wel gepresteerd heb, op een nationale feestdag gevierd zou worden. Ik ben op 15 september afgestudeerd bijvoorbeeld, daar ben ik supertrots op. Maar goed, nu iedereen thuis zit door corona en het contact tot een minimum beperkt is, kan ik het wel billijken dat anderen de gezinsbanden even extra stevig aantrekken. En kennelijk heb ik er ook een beetje aan meegedaan, want ik vond het eigenlijk best wel leuk om even met mijn moeder te bellen.

* Mooi woord hè? Dat hebben we nodig in de Nederlandse taal. ‘Kinderloos’ benadrukt wat ik niet heb, en ik ervaar het niet als een gemis, dus dat woord voldoet niet voor mij. Dan verzin ik er zelf wel een.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.