Corona,  Corona-diaries,  Onderwijs,  School

Vitaal beroep

Vanavond is er weer een persconferentie, en ik vind het allemaal superspannend. Vooral omdat het schijnt dat er versoepelingen van de regelingen komen, en dat zou natuurlijk mooi zijn, want mijn wenkbrauwen leiden inmiddels een eigen leven, dus als er perspectief is op het bezoeken van mensen die een conctactberoep hebben, zou ik dat prettig vinden, maar ik heb ook zo mijn twijfels. Dat komt in de eerste plaats doordat ik zie dat steeds meer mensen schijt hebben aan de regels, en als docent ben ik niet geneigd om te zeggen ‘oh nou als jij je niet aan de regels wilt houden, dan maken we ze gewoon soepeler, dan komt het vast vanzelf ook goed’. Die regels waren er niet voor niks, er is nog steeds corona, volgende week gaan de basisscholen weer open en dat gaat een boel verkeer met zich meebrengen. Dat kinderen niet besmettelijk zijn wil ik wel geloven, maar de larfjes moeten ook door hun ouders van en naar school gebracht worden, en daarna gaan ze vast gezellig met zijn allen anderhalve meter koffie drinken in de steeds drukker wordende stad. Prima natuurlijk, maar ik had graag eerst even de resultaten van deze versoepeling afgewacht voordat we er nog één tegenaan gooien. Ik heb namelijk ooit toen in aspirant-wetenschapper geleerd dat je maar 1 ding tegelijk moet veranderen, en we gaan nu gewoon alles door elkaar doen. Het is mij nog steeds niet duidelijk of ik een coronazi ben of een groot deel van de mensheid tot de covidioten behoort, maar we zullen het mee gaan maken.

En dan is het de bedoeling dat vanaf 2 juni de middelbare scholen weer open gaan. Enerzijds ben ik daar heel erg blij mee, want ik wil mijn collega’s zien, en de leerlingen, en anderzijds maak ik me zorgen over hoe ik van en naar school ga komen. Ik heb namelijk geen auto, het is op zich te fietsen (een kleine 40 kilometer in totaal, maar 3 keer per week is me wat veel), en het openbaar vervoer is op het moment een soort virale grabbelton waar ik liever niet in ga. Maar ja, ik schijn een vitaal beroep te hebben. Toen ik het er met Michel over had dat ik een vitaal beroep heb, zei hij: ‘Je geeft Klassieke Talen – daar is nog nooit iemand beter van geworden’, en daar had hij natuurlijk wel een punt (overigens is hij zelf ook classicus). Ik heb de indruk dat de vitaliteit van docenten toch van een andere categorie is dan die van IC-medewerkers, want wat wij volgens mij doen is zorgen dat andere mensen overdag niet voor hun eigen kinderen hoeven zorgen zodat zij kunnen gaan werken, maar goed, vitaal is vitaal, dus ik hoop dan maar dat er ook bedacht wordt hoe wij op de zaak kunnen komen. Want anders zal ik nog wel even vanuit thuis moeten werken, vrees ik. Ik ben benieuwd of het kabinet hier vanavond al een uitspraak over zal doen, en anders heb ik nog een kleine 4 weken om te stressen. En om onderzoek te doen naar hippe mondkapjes…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.