44 dingen,  Concert,  Corona,  Corona-diaries,  Lijstjes,  Muziek

Live muziek

Als ik ergens van baal met betrekking tot de corona-periode (nou ja, ik baal natuurlijk ook van al die mensen die zijn overleden of ziek zijn geworden, en van al die bedrijven die in de problemen zijn geraakt en van de werkloosheid, maar we hebben het nu even over mijn kleine individuele persoonlijke leed), is het wel het niet doorgaan van het supermooie concert-seizoen dat ik voor mezelf had gepland vanaf half maart. Zo zou ik met Michel concerten bijwonen van Elbow, Nick Cave en Randy Newman, en ik zou met Saskia naar de Simple Minds gaan. En daarmee zou ik dus met een ferme zwiep een vinkje kunnen plaatsen op mijn 44 dingen-lijst, bij het onderdeel ‘5 concerten bezoeken’. Ik had er namelijk 4 bezocht: Marc Almond, Sheila E., a-ha en Clean Pete’s Kerstshow. Uit dit lijstje kun je een aantal dingen constateren, zoals dat de jaren ’80 voor mij heel erg belangrijk zijn (dat is zo, vandaar ook de Simple Minds), dat ik weinig tot niets doe met hedendaagse muziek (dat is ook zo, althans, het is eerder weinig dan niets, maar het is nog steeds weinig) en dat het een enorme tragedie is dat ik misschien nog jaren zal moeten zeggen dat het laatste live-optreden dat ik heb gezien Clean Pete’s Kerstshow was. Echt een ENORME tragedie, want ik vond het toen al niet zo best, maar met de kennis van nu vond ik het een aanfluiting. Maar goed, het is niet anders: ik heb 4 concerten bezocht, en Clean Pete staat op mijn netvlies gebrand.

Er is niet zo heel veel dat ik kan doen om ervoor te zorgen dat ik toch nog dat vinkje kan plaatsen. De tijd begint te dringen, want ik heb nog ongeveer 3 weken, en er komen gewoon geen concerten meer, dus tenzij iemand speciaal voor mij en 29 anderen een privé-optreden weet te hosselen, kan ik het wel vergeten. Maar omdat ik degene ben die besluit of iets meetelt voor het lijstje, heb ik besloten dat ik een corona-uitzondering mag maken en een concert op een van de streamingdiensten mag kijken. Er een vinden bleek de volgende uitdaging, want Homecoming van Beyoncé had ik al gezien op Netflix, en verder is er alleen maar Reputation van Taylor Swift. En van Taylor Swift ben ik geen fan – ik vind ‘You need to calm down’ vooral leuk vanwege de clip, en verder zou ik geen nummer van haar kunnen noemen (zoals ik zei, ik doe weinig met hedendaagse muziek), maar goed, nood breekt wet, dus ik heb de afgelopen dagen braaf een volledig concert van ruim 2 uur op Netflix gekeken. Het is toch anders, thuis op de bank kijken. Je kan bijvoorbeeld weglopen, een boek lezen en even wat eten, wat op zich fijn is, maar het is natuurlijk totaal sfeerloos in vergelijking met wat je gewoon kunt zien dat de mensen ter plekke kunnen meemaken. Want wat is het een enorm indrukwekkende live show, wat kan die Taylor Swift performen en wat staan die mensen dicht bij elkaar. Dat gaan we voorlopig niet meer meemaken. Als het een beetje tegenzit, zal ik als Clean Pete-adept sterven – alweer een reden om te hopen dat er geen tweede golf komt!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.