Boek,  Corona,  Corona-diaries,  Schrijfwaar,  Schrijven

Voorlopig de laatste

De oplettende lezer van deze blog, en ik vermoed dat er nogal wat oplettende lezers zijn, zal het misschien zijn opgevallen dat gisteren, voor het eerst sinds het begin van de lockdown, geen aflevering van de corona-diaries is verschenen. Sterker nog, er is helemaal niets verschenen. Vanaf de dag dat de premier aankondigde dat de scholen dichtgingen heb ik elke dag een blog geschreven. En dan ook echt elke dag – vorige week was de eerste en ook enige keer dat ik een blog van tevoren heb gemaakt en die op een time release heb gezet, alle andere blogs heb ik vers gepubliceerd. Maar ik denk dat het een goed idee is om nu te besluiten dat dit de laatste aflevering corona-diary is. Daarvoor heb ik natuurlijk een heleboel redenen, waarbij de belangrijkste is dat ik geloof dat ik zo’n beetje alles wel gezegd heb. Ik heb gescholden op mensen die zich niet aan de anderhalve meter willen houden (het is geen kwestie van kunnen, wat mij betreft), ik heb spectaculaire plannen gemaakt om een beter leven te gaan leiden en ook enthousiaste pogingen gedaan om dat te doen (en ook best wel wat successen behaald), ik heb boeken gelezen, films gekeken, lijstjes gemaakt, verlangd naar de horeca, dramatisch gedaan over hoe rot ik me voelde, mondmaskers gekocht, over online lesgeven geschreven en alle kunst in mijn huis gedocumenteerd. Maar het leven is voor veel mensen steeds normaler aan het worden, er zijn bijna geen corona-besmettingen en ach, op een gegeven moment ben ik wel uitgezeurd over hoe het is om binnen te zitten.

Toen ik met de corona-diaries begon had ik geen idee hoe lang ik ermee door wilde gaan, en op een gegeven moment kon ik niet meer ophouden, omdat ik een nerd ben die zich aan haar eigen plannen houdt, waardoor ‘elke dag bloggen’ iets was wat ik van mezelf moest doen. De enige manier om er een einddatum aan te koppelen was het combineren met een doel, en gelukkig bleek er in mijn 44 dingen-lijst te staan dat ik 50.000 woorden wilde schrijven voor een niet nader te noemen schrijfproject. Exclusief deze blog staat de teller van de corona-diaries op 52.227 woorden, en dat is niet niks: sterker nog, dat is een boek. Als ik elke dag met dezelfde discipline waarmee ik aan de corona-diaries heb gewerkt aan een boek had geschreven, had ik nu de eerste versie afgehad. En dat is fijn om te weten, want een boek schrijven is de droom, en nu weet ik dat ik wel de discipline heb om eraan te werken. Dus misschien moet ik dat maar gaan doen. Sterker nog, dat ga ik doen, maar nu ik weer vaker naar school ga en ook het leven buitenshuis steeds meer aan het aantrekken is, kan ik niet tegelijkertijd elke dag een blog schrijven en aan de droom werken. Something’s gotta give, en ik zou een sukkel zijn als ik de droom het slachtoffer zou maken van dagelijks jammeren over de effecten van corona op mijn leven. Ik trek me heus niet in een keer terug met een opschrijfboekje en mijn verzameling vulpennen – ik ben van plan om 3x per week te bloggen, dus er valt hier nog genoeg te lezen. En ik beloof: als er een tweede golf komt, ben ik weer elke dag van de partij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.