Boek,  Gemeenteraad,  Gezeur,  School,  Schrijven,  Stress

Nu al stress

Deze week heet in schooltermen, althans in de termen van onze school, week 0. Dat komt doordat wij een eigen weeknummering hebben, die we combineren met de weeknummering van de echte wereld (volgende week is week 1/36), zodat we in beeld kunnen houden hoeveel lesweken we hebben gehad zonder het contact met de realiteit te verliezen. In week 0 kunnen docenten een beetje warmdraaien en opstarten, misschien een keer de mail checken, de schooltas inrichten en hun goede voornemens voor het nieuwe schooljaar formuleren. Omdat ik coördinator ben en mijn out-of-office vergeten ben aan te zetten, had ik overigens in week -1 al een heleboel mails met een tamelijk hoog gezeur-gehalte (ik kan me op zich wel voorstellen dat iemand ergens de pest over inheeft, maar ik vraag me af of ze oprecht denken dat ik hun probleem nog vol in de vakantie ga zitten oplossen), maar daarvoor heb ik een standaardantwoord bedacht om mezelf met minimaal ongemak in elk geval op korte termijn van het probleem af te helpen. In elk geval mag ik me deze week 1x fysiek melden op school, voor wat overlegjes en een lunch, en kan ik verder rustig opstarten. Nou ja, rustig… Volgende week begint niet alleen het nieuwe schooljaar, maar gaat ook het raadsjaar weer vol van start. Zo heb ik zondag een extra fractiemiddag, maandag fractievergadering en zowel dinsdag als donderdag commissievergaderingen. En al die vergaderingen moeten natuurlijk ook worden voorbereid. Dus hoe ontspannen ik ook uit de vakantie ben gekomen, ik mag er gelijk vol in, en daar heb ik nu al stress van.

Het nieuwe schooljaar beginnen met stress is natuurlijk niet zo verstandig, dus ik ben bij mezelf te rade gegaan waar het precies door komt. Naast school en de raad heb ik me plechtig voorgenomen om me nog steeds aan het schema voor het schrijven van mijn boek te houden, en dat betekent per week 3000 woorden keihard proza genereren. In blokjes van 500 per dag is het echt wel te doen, maar ik ben bang dat het me niet gaat lukken en dat vind ik bij voorbaat zo jammer dat ik daar nu al gestresst over ben – en bij voorbaat boos op school en de gemeenteraad dat ze dit bij me afpakken. Even voor de duidelijkheid: het is dus nog helemaal niet gebeurd. Er is een heel gerede kans dat ik er prima in slaag om alles wat ik in mijn planner zet ook daadwerkelijk uit te voeren; ik heb niet voor niets jarenlange ervaring met plannen, die ik onlangs heb aangevuld met meerdere Structuurjunkie-trainingen, maar ja, een mens lijdt dikwijls het meest door het lijden dat hij vreest, en niets menselijks is mij vreemd. Maar ik doe mezelf geen plezier door licht agressief en opgefokt rond te gaan lopen omdat ik denk dat ik geen tijd, energie en aandacht kan geven aan iets dat belangrijk voor me is: dat doe ik al op school en in de raad, en als ik om te beginnen alles wat ik op het moment steek in scenario-denken over hoe mijn boek gaat mislukken investeer in het daadwerkelijk schrijven van dat boek, haal ik die 300 woorden per week gemakkelijk. Dus ach, waar maak ik me druk om?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.