Cadeaus,  Corona,  Corona-diaries,  Dankbaar,  Kerst

Eerste Kerstdag

Toen ik vanochtend wakker werd, had ik eigenlijk best wel een kerstgevoel – en in het licht van de inspiratieloosheid van de afgelopen dagen leek het me wel een goed idee om daar optimaal van te profiteren. Ik ben meteen naar beneden gegaan, heb de lampjes in de kerstboom aangestoken en een kopje van mijn meest kerstige thee voor mezelf gezet. Ik hoefde geen kerstoutfit aan, want begin oktober had ik al geïnvesteerd in een voortreffelijke kerstpyjama van de firma Snurk, in echte 2020-stijl met bijpassend mondkapje (alsof de combinatie pyjama-mondkapje voor de hand ligt; mijn moeder haalde me vroeger na het stappen weleens op in haar pyjama, maar dan bleef ze in de auto zitten, verder zie ik eigenlijk geen reden om in mijn pyjama de deur uit te gaan, dus heb ik ook geen matching mondkapje nodig), en die had ik speciaal bewaard om op 24 december aan te kunnen breken om de kerstnacht in vrolijke print te kunnen beginnen. Michel lag nog wel even te slapen, dus ik ging op zoek naar het leukste wat ik op dat moment in mijn eentje kon doen, en dat bleek met een kopje koffie en een mince pie de nieuwe film op Disney Plus, Soul, een Pixar-film die vanochtend online is gegaan. Mooi cadeautje van de streamingdiensten, en dan heb ik ook nog Bridgerton in het verschiet, de eerste serie die Shonda Rhimes voor Netflix heeft gemaakt. Je zou de regering bijna dankbaar zijn dat we een harde lockdown hebben. Bijna.

Toen Michel opgestaan was, was het het moment om de enorme stapel cadeautjes die zich vannacht onder de boom had gemanifesteerd (doordat wij ze er hadden neergelegd, voor de duidelijkheid, de Kerstman heeft ook dit jaar geen ene reet uitgevoerd) aan te pakken. Nou ja, niet meteen, want meneer wilde natuurlijk eerst even rustig koffie drinken, en misschien ook wel een mince pie en een stukje kerststol, maar toen kon het. Michel en ik doen elk jaar heel erg ons best op de cadeaus voor elkaar, maar dit jaar leek het zelfs nog beter gelukt dan in voorgaande jaren. Ik had voor Michel nieuwe zaalvoetbalschoenen die hij gewoon als sneakers draagt en een Adidas-trainingsjackje (en een sloot boxers en sokken, twee repen chocola en een potje Lapsang Souchong-jam) en hij had voor mij een vaasje in de vorm van een astronaut waar ik al heel lang op zit te azen, handzeep die lekker ruikt, maar liefst 3 boeken en een schaartje om bloemen mee te knippen (want die heb ik nog niet). Namens mijn moeder waren er truien en whisky voor Michel en een boel gezichtsproducten voor mij, en namens mijn broertje en zijn vriendin een boek voor Michel en voor mij allemaal heerlijke producten van Lush, Dermalogica en Kiehl’s. Iemand die na het uitpakken van zoveel cadeaus niet dankbaar is, heeft geen verstand van dankbaarheid; ik ben ontzettend blij met eenieders vrijgevigheid, maar misschien nog wel meer met hoe ongelooflijk attent ze allemaal zijn geweest. Zo komt een mens vanzelf nog verder in de Kerststemming!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.