Corona,  Corona-diaries,  Kerst

Elke dag een venstertje

Toen ik klein was, kreeg ik elk jaar van mijn moeder een adventskalender. Ik vermoed dat het bedoeld was als een handige manier om me te leren aftellen tot Kerstmis, want dat was toen al een feest waar ik met alles wat ik had naartoe leefde, maar er was natuurlijk ook bijvangst, want het bracht me in zekere zin ook wat discipline bij: elke dag een venstertje, nooit meer, maar ook nooit minder. Althans niet binnen de periode van 24 dagen die december kende voordat het kerstdak er echt af ging. Nou zaten er in die tijd chocolaatjes achter de venstertjes van de kalender, en dat waren chocolaatjes van zo’n gebrekkige kwaliteit dat ik me op zich zelden in de verleiding gebracht voelde om er meer dan een op te eten, maar ik denk dat ik het ook bij de mooiste bonbons voor elkaar zou hebben gekregen om me keurig aan de regels te houden. Hoewel ik bij sommige mensen de indruk wek een rebel te zijn, is dat namelijk helemaal niet zo: ik hou heel erg van regels, daarom verzin ik doorlopend regels voor mezelf, maar alleen als ik erachter sta. En een regel die me faciliteert om elke dag chocola te eten terwijl ik aftel naar het feest der feesten – waarom zou ik me daar niet aan houden? Ik heb nadat ik het huis uit was gegaan jarenlang niet meer een adventskalender gehad, want ik heb een agenda en ik weet welke datum het is, maar de laatste jaren heb ik een geheel nieuw genre ontdekt: de grotemensenadventskalender.

Vorig jaar hadden Lianne en ik al ieder een Kusmi-adventskalender, waarbij we elke dag een interessante thee van ons favoriete theemerk aantroffen, en een Reese’s-adventskalender, waarbij we elke dag een mini-chocoladepindakaascup konden eten. Die eerste kalender was echt heerlijk; ik denk dat ik 20 van de 24 theetjes lekker vond (als het te fruitig wordt haak ik af). Van die tweede werd ik uiteindelijk een beetje melig, want de verrassing was minimaal (de opties waren melk, puur of wit). Overigens heeft me dat niet belemmerd om ook dit jaar zo’n kalender te scoren (of te laten scoren, Lianne heeft hem gehosseld). Ook de Kusmi-kalender hebben we allebei in huis gehaald, dit jaar half thee en half producten van Sephora, maar dat leek ons alleen maar goed, want die zijn doorgaans fijn. In de praktijk viel het een beetje tegen; maar liefst drie rode lipsticks of -glosses, en veel van de huidverzorging rook naar banaan. Het hoogtepunt voor mij was de beauty-adventskalender van de Bijenkorf, een prachtige verpakking met elke dag een doosje met een heerlijk product erin – wat er ook gebeurt, deze kalender gaat standaard op de Christmas shopping list (wat betekent dat ik er vanaf oktober al alert op moet zijn). Michel en Lou hadden ieder hun eigen kalender: voor Michel de bieradventskalender van Hopt en voor Lou een kalender met poezensnoepjes. Zo waren we allemaal uitstekend voorbereid op de Kerst, want elke dag een verse portie voorpret achter het venstertje blijft toch de allerbeste methode.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.