Corona,  Corona-diaries,  In memoriam,  Katten,  Poezen

Maus

Het zou natuurlijk fijn zijn geweest als er in de maanden waarin ik even niet geblogd heb ook niets van belang zou zijn gebeurd in mijn leven, maar zo werkt het helaas niet. Er zijn leuke dingen gebeurd, waar ik in sommige gevallen alsnog een aparte blog aan zal wijden en die ik in andere gevallen in het jaaroverzicht zal opnemen, en ook minder leuke dingen, waar ik het liefst niet meer aan zou willen denken, maar ja, als ik vanuit het uitgangspunt werk dat mensen die mijn blog lezen ook geïnteresseerd zijn in mijn leven, dan zal ik daar toch hier en daar ook wat aandacht aan moeten besteden. Het absolute dieptepunt van 2020 was voor de Lopsenstraat 12 het overlijden van Maus, een van onze twee zwarte katten. Ruim zes jaar geleden hebben we haar en haar broer Lou in huis gehaald, en van het moment dat ze een beetje angstig de poezenkoffer uitkwam tot het moment dat we haar doodziek de poezenkoffer in hebben moeten doen hoorde ze echt bij ons. Maus was een klein poesje, dat altijd slank is gebleven, maar op een gegeven moment was ze niet zozeer slank als wel gewoon eng mager, en toen Michel met haar naar de dierenarts ging, was het te laat: de situatie was uitzichtloos, vanwege chronisch nierfalen en waarschijnlijk ook iets aan haar schildklier. Dezelfde dag nog hebben we afscheid van haar genomen, in de speciale ‘inslaapkamer’ bij de dierenarts, met een mondkapje op, want ook als je huisdier doodgaat zijn er maatregelen waar we ons aan moeten houden.

Hoe treurig het ook is dat Maus er niet meer is, we hebben wel zes jaar van haar mogen genieten. Van haar disproportioneel grote ogen, waardoor ze soms een beetje op E.T. leek, van haar constante gemiauw, alsof wij dat konden verstaan, van haar geknuffel en gekroel, of we daar op dat moment zin in hadden of niet, en van de resultaten van haar muizenjacht. Maus was voor ons misschien wel heel lief, maar de muizenpopulatie van deze wijk zal een zucht van verlichting hebben geslaakt toen de Kleine Zwarte Killer niet meer ‘s nachts over het grasveld joeg. In het begin dachten we dat Maus een beetje simpel was, omdat Lou haar overal mee moest helpen (zo ging hij altijd na haar nog even op de kattenbak korrels over wat zij daar had achtergelaten heen doen, want zij leek niet te snappen dat dat moest), maar uiteindelijk bleek ze prima bij de les. En anders dan Lou, die de hele dag niks ligt te doen en behoorlijk zwaar is, was Maus juist superfit en actief, dus we hadden niet verwacht dat juist zij als eerste zo snel opgebrand zou zijn, maar kennelijk heeft ze gewoon heel erg intensief geleefd. Michel en ik hebben in elk geval heel erg intensief van haar genoten en we denken nog vaak aan haar. En Lou? Die heeft nog even aan haar gesnuffeld toen ze in de poezenkoffer lag, en daarna is hij zijn ding gaan doen. En daar genieten wij dan hopelijk nog heel lang van mee.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.