Corona,  Corona-diaries,  Helden,  Poëzie

Een nieuwe heldin

Ik zou me erop kunnen laten voorstaan dat ik afgelopen woensdag eens even uitgebreid ben gaan zitten voor de inauguratie van Joe Biden omdat ik vind dat ik als hoogopgeleide vrouw op de hoogte moet zijn van belangrijke momenten in de hedendaagse politiek (en het vertrek van Donald Trump, in combinatie met het feit dat hij opgevolgd is die geen Vollidiot is) en mijlpalen in het feminisme (de eerste vrouw die vice-president van de Verenigde Staten wordt, waarbij iedereen als een soort van aasgier aanneemt dat Joe Biden sowieso hard tegen zijn houdbaarheidsdatum aanloopt en ieder moment het hoofd kan neerleggen, waardoor we zomaar in een keer een soort diversiteitsbingo zouden kunnen hebben: Harris, een vrouw met zwarte en Indiase roots, als president van de USA). Maar op zich had ik dat allemaal mee kunnen krijgen in de samenvatting op het journaal – Michel en ik kijken elke avond minstens twee journaals en twee activiteitenprogramma’s, dus de beelden had ik toch wel gezien. De waarheid was een stuk banaler: ik was klaar met alles op mijn to do-list voor de dag en had niet zo heel veel zin om aan een nieuw projectje te beginnen, dus ach, dan maar een belangrijk moment in de hedendaagse politiek en een mijlpaal in het feminisme. En het was heerlijk om te kijken: prachtige beelden van alle vlaggen op The Mall, natuurlijk schoot ik even vol toen Kamala Harris beëdigd werd, Lady Gaga en Jennifer Lopez lieten even zien en horen hoe een met passie gezongen lied ten tonele gevoerd moest worden en de speech van Biden vond ik eigenlijk ook wel heel mooi. Het had van mij allemaal wel iets minder over God mogen gaan, maar dat vind ik al snel.

Omdat ik toch zat te kijken, pikte ik het inaugurele gedicht van de Youth Poet Laureate van de Verenigde Staten mee: The Hill We Climb van Amanda Gorman. En wat was dat prachtig. Om te beginnen was het een schitterend gedicht. Het staat inmiddels all over het internet, inclusief een paar mooie korte citaten (‘For there is always light, if only we’re brave enough to see it.If only we’re brave enough to be it.’ – zo mooi). Maar het hele optreden was perfect. Ze zag er prachtig uit, waarbij ik heb begrepen dat er aan zo’n beetje alle aspecten van haar outfit symbolische waarde zat, ze droeg het gedicht op inspirerende wijze voor en ze is pas 22. En hoe mooi is het, dat in een tijd waarin van de jeugd niemand meer lijkt te willen lezen, een jonge vrouw op dit enorme podium een fantastische performance van een heel erg goed gedicht dat ze zelf geschreven geeft laat zien? Dat ik er een nieuwe heldin aan heb overgehouden is een ding, maar wat ik echt hoop is dat Amanda Gorman ook een heldin wordt voor jonge mensen, en dat zij ze zal inspireren om te lezen en te schrijven. Dat is bijna net zo’n belangrijke missie als die van Biden en Harris. Maar als iemand het kan, is Amanda Gorman het.

Je kunt het hele optreden van Gorman terugkijken op het filmpje hieronder, en wie dat nog niet gedaan heeft, adviseer ik ten zeerste dat zo snel mogelijk te doen. Wie dat al wel gedaan heeft, adviseer ik het nog een keer te doen. Ik heb het inmiddels 6 keer gekeken en ik kan er geen genoeg van krijgen.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.