Boek,  Corona,  Corona-diaries,  Gezeur,  Schrijven

Eigen beheer

Ik heb het hier wel vaker verteld, maar omdat het alleen maar meer waar wordt naarmate ik er meer over spreek: ik ben bezig met een boek. Het heet ‘Zijn er nog vragen?’ en ik heb inmiddels een kleine 33.000 woorden geschreven (is corona toch nog ergens goed voor), dus het begint echt ergens op te lijken. Ik denk dat ik nog een inleiding, twee hoofdstukken en een slotwoord/conclusie ga schrijven, en dan is het misschien wel gewoon klaar. Althans, de eerste versie. Maar ja, dan heb ik een eerste versie van een boek op mijn computer staan, en dan is het nog een lange, moeilijke weg om het in de boekhandels te krijgen. Ik heb met een uitgever contact gehad, die niet laaiend enthousiast was, maar ook geen nee zei, en verder gebeurt er niets met betrekking tot het ervoor zorgen dat ik van een fors Word-bestand naar iets met een kaft op een plank zal gaan. En ergens werkt dat voor mij heel verlammend, want stel nou dat niemand het wil uitgeven? Dat ik de enige ben die vindt dat ik behartenswaardige dingen te zeggen heb? Toen ik het laatst over deze angst had, vroeg iemand mij of ik voor mezelf schrijf of voor een ander, en toen moest ik toegeven dat ik het op zich leuk vind om te schrijven, maar dat ik wel een publiek wil, en dat ik daar een uitgever voor nodig heb. De reactie daarop was: ‘Als dat niet lukt, kun je het toch gewoon in eigen beheer uitgeven?’, en daar werd ik pas echt verdrietig van. Op het moment is ‘eigen beheer’ voor mij de meest angstaanjagende term in de Nederlandse taal. Of misschien niet angstaanjagend, maar wel deprimerend.

Ik heb echt een diep respect voor mensen die hun boeken in eigen beheer uitgeven (mijn vader doet het, maar die heeft ook een aantal ‘echte’ boeken op zijn naam staan, dus nu kan hij omwille van de kunst alles doen waar hij zin in heeft), maar ik wil dat niet. Ik wil dat een uitgever zegt dat wat ik heb gemaakt de moeite van het publiceren waard is, ik wil een boekhandel inlopen en zien dat mijn boek daar ligt, zonder dat ik daar zelf een dag eerder drie exemplaren aan de winkelmanager heb moeten opdringen, ik wil me geen zorgen hoeven maken over hoe wat ik te zeggen heb ook door Groningers gelezen kan worden. Ik merk bij mezelf dat ik zo gruwelijk jaloers ben op iedereen die een literair agent heeft of een contract bij een uitgever dat het me bijna verlamt. En op zich slaat dat nergens op, want er is geen uitgever of agent die tegen iemand met wie ze werken heeft gezegd ‘Ik geef jou het contract van Susannah en dan zijn de contracten op’, maar zo voelt het wel. Bij elk boek dat ik lees dat ik matig vind, denk ik ‘Waarom jij wel en ik niet?’ en ik ben inmiddels zo ver dat ik expres boeken van influencers die zelfs met een ghost writer crappy teksten met taalfouten produceren ga lezen, om vervolgens lekker boos te kunnen zijn omdat zij alleen maar een contract hebben omdat ze 15k volgers op Instagram hebben. Maar ja, uiteindelijk levert dit soort gedrag me niks op. Ik kan beter gewoon zorgen dat ik een boek heb en daar een uitgever bij vinden. Want met al dat gejammer komt er sowieso niks in de boekhandel…

 

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.