Corona,  Corona-diaries,  Onderwijs,  School

Eerste week online

De eerste week zit erop. En daarmee bedoel ik de eerste week online werken – dat de eerste week van 2021 qua ellende niet onderdeed aan de laatste weken van 2020, lijkt me vanzelfsprekend. Maar goed, ik zat gewoon binnen in mijn eigen huis, alles wat ik meestal in Voorburg doe online te doen, en ik zal eerlijk zijn: het viel me alleszins mee. Tot mijn grote vreugde hebben we nu bijvoorbeeld afgesproken dat de leerlingen hun webcams aan moeten zetten tijdens een online les, wat voor mij ook wel prettig is, want dan kan ik namelijk zien met wie ik het genoegen heb, in plaats van 30 minuten lang in een soort van gat praten. Ik kan dan natuurlijk ook zien wie er niet zit op te letten, wie er andere dingen aan het doen is, en wie ervoor geopteerd heeft om de les vanuit zijn of haar bed te volgen, en dat vind ik eigenlijk ook wel leuk. Iemand vroeg gisteren tijdens de les of hij even naar beneden mocht om een mandarijn te halen uit de fruitmand. Dat heb ik niet eerder meegemaakt tijdens het lesgeven. Ik merk ook bij mezelf dat mijn skills snel toenemen, zodat ik nu gewoon een les kan geven waarbij ik een powerpoint deel en toch ook de gezichten van mijn leerlingen kan zien, in plaats van naar mijn eigen powerpoint kijken en dan maar hopen dat iemand een gil geeft als hij een vraag heeft. Bovendien hebben mijn vierdeklassers me gecoacht in het downloaden van de applicatie om een kek achtergrondje in Meet in te stellen.

Verder heb ik twee overleggen via Meet gehad, een vervangend ouderavondgesprek en een vergadering met een collega, de vader van een leerling en die leerling zelf. Dat is natuurlijk wel heel anders dan als je een gesprek op school hebt, maar het is nu even niet anders – er werd wel wel een voorkeur uitgesproken voor een fysieke bijeenkomst, maar onze voorkeuren doen er op het moment nauwelijks toe (ik heb een voorkeur voor een lunch in een sterrenrestaurant, en daar wordt ook heel weinig mee gedaan op het moment). Dat we iemand niet live kunnen ontmoeten, betekent niet dat we hem of haar niet belangrijk vinden, alleen dat we ons als school aan de regels houden. Al dat online gedoe betekent overigens ook dat ik nogal vaak out of de comfort zone moest, want behalve de lessen en de overleggen via Meet, heb ik voor mijn doen ook disproportioneel vaak gebeld, en daar heb ik nog steeds een intense hekel aan. Maar zolang allerlei mensen denken dat het ‘net zo makkelijk is’ om even de telefoon te pakken, zal mijn tolerantie vanzelf wel toenemen. Kennelijk levert een gebrek aan blootstelling aan andere mensen in elk geval een boel exposure therapy met betrekking tot mijn telefoonhaat op. Zo zie je maar, elk nadeel heb zijn voordeel. Maar ik mis mijn werkkamer nog steeds!

 

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.